Hispani
Hispāni, ōrum, m.,
- the Spaniards, Liv. 21, 27; Tac. A. 1, 78; Suet. Caes. 76 al. —
- II Derivv.
- A Hispānus, a, um, adj., of or belonging to the Spaniards, Spanish: mare, Plin. 3, 5, 10, § 74: aurum, Mart. 7, 88, 7: Tarraco, id. 10, 104, 4: populi, Liv. 21, 19: equites, Caes. B. G. 5, 26: cohortes, id. B. C. 3, 88: legio, Tac. H. 1, 6: acies, Luc. 3, 454: gladio cingi, Liv. 7, 10, 5.—* Adv.: Hispānē: Hispane non Romane memoretis loqui me, Enn. ap. Charis. p. 180 P. (Ann. v. 495 Vahl.).—
- B Hispā-nĭa, ae, f., the country of the Spaniards, Spain, Mel. 1, 3, 4; 1, 5, 1; 3; 2, 6, 1 sq.; Plin. 3, 1, 2, § 6; 18, 11, 28, § 108; Cic. de Imp. Pomp. 4, 9; id. Tusc. 1, 37, 89; id. Fam. 15, 17, 3; Caes. B. G. 1, 1 fin.; 5, 1; 7, 55 et saep.: citerior, on this side of the Ebro, Caes. B. G. 3, 23: ulterior, beyond it, id. B. C. 1, 39.—In apposition: in terra Hispania, Liv. 38, 58, 5.—As consisting of two parts, freq. also in plur.: Hispāniae, ārum, Mel. 3, 1, 10; Plin. 4, 20, 34, § 110; 17, 26, 40, § 249; Caes. B. C. 1, 10; 29, 85; Tac. H. 2, 97; 3, 2; 70 et saep.; cf.: Carthago nixa duabus Hispaniis, Cic. Balb. 15, 34. —
- C Hispānĭensis, e, adj., of or belonging to Spain, existing in Spain, Spanish: Balbus Cornelius non Hispaniensis natus, sed Hispanus, not merely born in Spain, but a thorough Spaniard, Vell. 2, 51 fin.; cf. Mart. 12 praef.: aestus maritimi, Cic. N. D. 3, 10, 24: naufragia, Plin. 2, 67, 67, § 168: spuma argenti, id. 33, 6, 35, § 106: legatus, Cic. Vatin. 5, 12: iter, id. ib.: bellum, id. de Imp. Pomp. 10, 28; cf. casus, id. Fam. 2, 16, 6: exercitus, Tac. A. 1, 3: triumphus, Plin. 14, 15, 17, § 97; Suet. Caes. 37: victoria Caesaris, id. ib. 38.—
- D Hispānĭcus, a, um, adj., Spanish: verbum, Suet. Aug. 82: spartum, Vitr. 7, 3.
Hispānī, ōrum, m., die Hispanier, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 9. § 27. Liv. 21, 27, 2: Sing. Hispānus, ī, m., der Hispanier, kollektiv bei Cornif. rhet. 4, 45. – Dav.: A) Hispānia, ae, f. (bei den Griechen Ἰβηρία, dah. auch lat. Hiberia), Hispanien = die ganze pyrenäische Halbinsel, die nach der Flußscheide des Hiberus (j. Ebro) in zwei Hälften zerfiel, in Hispania citerior (den nordöstlichen Teil, später Hisp. Tarraconensis gen.) u. in Hispania ulterior (den südlichen und westlichen Teil, später Lusitania u. Baetica gen.), Cic. u.a.: Hisp. citerior u. ulterior, Caes., Liv. u.a. – Plur. Hispaniae (in bezug auf die angegebene Einteilung), Cic. u.a. – B) Hispānicus, a, um, hispanisch, gladius, Claud. Quadrig. fr.: verbum, Varro fr. u. Suet.: fretum, Suet.: vitis, Col. – C) Hispāniēnsis, e, in Hispanien sich aufhaltend, -befindlich, -vorgefallen usw. (nicht eig. da heimisch), hispaniensisch, v. Dingen u. Personen, non Hispaniensis natus sed Hispanus, nicht von einem Römer in Hispanien abstammend, sondern ein eingeborener Hispanier, Vell. 2, 51, 3: legatus, ein römischer Legat in Hispanien, Cic.: bellum, der Kr. Cäsars gegen die Söhne u. Legaten des Pompejus in Hispanien, Vell.: u. dah. triumphus, nach diesem Kriege, Vell.: u. casus, der Ausgang des Kriegs gegen des Pompejus Legaten in Hisp., Cic.: iter, nach Hispanien, Cic.: exercitus, ein römisches Heer in Hispanien, Tac.: oceanus, Plin.: aestus maritimi, Cic.: Rhodani ostium, nach Hispanien zu, Plin.: molae, auf hispanische Art gemacht, Cato: gladius, Liv. – Nbf. Hispānēnsis, e, Paul. ex Fest. 61, 1 (wo H. negotiatores). – D) Hispānus, a, um, hispanisch, populi, Liv.: mare, Plin.: gladius, Liv.: nomen, Quint. Vgl. Hispaniensis. – Adv. Hispānē, hispanisch, Enn. ann. 503.
Hispānī, (12) ōrum, m. , habitants de lʼHispanie : Liv. 21, 27.