Iarba
Ĭarba, Iarbas, or Hĭarbas, ae, m.,
- a king of Mauritania, Ov. F. 3, 552 sq.; Verg. A. 4, 36; Juv. 5, 45.
- —Hence, Ĭarbī-ta, ae, m., a Mauritanian, Hor. Ep. 1, 19, 15; cf. respecting him, Weichert: De Iarbita Timagenis aemulatore, Grimm. 1821.
Iarba u. Iarbās, ae, m., ein afrikanischer König, Nebenbuhler des Äneas, Form -a, Ov. fast. 3, 552: Form -as, Verg. Aen. 4, 36 u. 196. – Dav. Iarbīta, ae, m., der Jarbite = Mauretanier, Hor. ep. 1, 19, 15.
Ĭarba, (15) æ, m. , c. Iarbas : Ov. F. 3, 552.
Garba, Gall.
Alelmus... ducet Monachis partem suam vel bladi vel Jarbarum.
De duodecim Jarbis accipient unam pro terragio, et alteram pro decima. Jarbe,pro Re quavis simul colligata, in Reg. sign.
PaterCam. Comput. Paris. fol. 248. r° :
Acier, le cent de Jarbe, deux sols.Vide supra in Garba.
Jalle, cupa minor, vulgo
Comme le suppliant qui venoit de la riviere de Loire de querir du sablon, qu'il menoit en une charrete dedens trois Jarbes, pour faire du mortier, etc.
Tenemur cuilibet quadrigam cum blado conducenti minislrare in granchia nostra de Pyrodio unam Jarbam Vaccentii et in Monasterio nostro duos panes.Similia iisdem fere verbis habentur in Charta manumissionis hominum de Theodasio, Choisiaco, etc. ann. 1250. ex Archivis ejusdem Abbatiæ. An vicia pro equis ?