liburna
liburna, liburnātus, s. Liburnia.
fetida impuritatis sentina animarum ~as lugubriter summergente
et tamen inmensas solus retinebo liburnas
hec ~is ‥ i. navis gracilis, et ad currendum habilis; unde Horatius in Odis [] ‘ibis liburnis inter alta navium’ Hor. Epod. 1. 1
liburnas pro navibus legi in Lucano, / hic liburnus asserit Grecismus pro rate / hec liburna, pueri, recte declinate
~a navis est negociatorum
Januenses cum suis dromonibus et ~is optato vento abyssum transvolant
de ‥ ~iis(v. 1
hic ~us ‥ i. currus, unde Juvenalis [III 240 ] ‘ingenti curret super ora liburno’
aurigamque popolum Liburnum vocate, / et pro corru sepius hoc pronuntiate
lĭburna, (14) Cæs. C. 3, 9, 1 ; Hor. O. 1, 37, 30 ; Tac. G. 9 et lĭburnĭca, æ, f. : Plin. 10, 63 ; Suet. Aug. 17, liburne, navire léger [des Liburniens].
Liburna
and liburnĭca (λιβυρνίς). A kind of light war-vessel, with two banks of oars and of little draught, carrying a mast amidships. Its shape was long and narrow, pointed at both ends, with a heavy ram. The pattern was taken by the Romans from the Liburnians, a piratical tribe on the Dalmatic coast. They are described in Aul. Gell. xvii. 3. See Liburnia; navis.