Maecius
Maecĭus, a,
- the name of a Roman gens. So, Sp. Maecius Tarpa, Cic. Fam. 7, 1, 1; Hor. A. P. 387; id. S. 1, 10. 38 Orell. ad loc.
Maecĭus (Mētĭus), i, m.,
- the name of a place in Latium: nec procul ab Lanuvio (ad Maecium is locus dicitur) castra oppugnare est adortus, Liv. 6, 2, 8 (dub.; Weissenb. ad Mecium).—Hence,
- II Maecĭa, ae, f., a tribe, Liv. 8, 17, 11; 29, 37; Cic. Planc. 16, 38; id. Att. 4, 15, 9; Paul. ex Fest. p. 136 Müll.
Maecius, a, um, mäcisch, I) Name einer Gegend in Latium nicht weit von Lanuvium, ad Maecium is locus dicitur, Liv. 6, 2, 8 zw. (die Hdschrn., Weißenb. u. Madv. ad Mecium, Hertz ad Marcium). – Danach viell. benannt Maecia tribus, Liv. 8, 17, 11 u.a. Cic. Planc. 38. – II) Name einer röm. gens, aus der bes. bekannt Sp. Maecius Tarpa, ein großer Kunstkenner u. Kritiker, bes. in bezug auf dramatische Werke, Cic. ep. 7, 1, 1. Hor. de art. poët. 387. Vgl. Orelli u. Fritzsche Hor. sat. 1, 10, 38.
Mæcĭus, (14) ĭī, m. , Mécius Tarpa [critique dramatique du siècle dʼAuguste] : Cic. Fam. 7, 1, 1 ; Hor. P. 387 ; S. 1, 10, 38.