Scantius
Scantĭus,
- a, name of a Roman gens. So, Scantia, a woman abused by Clodius, Cic. Mil. 27, 75.—Hence,
- A Scantĭus, a, um, adj., Scantian: silva, in Campania, Cic. Agr. 1, 1, 3; 3, 4, 15: aquae, perh. in the same place, Plin. 2, 107, 111, § 240.—
- B Scantĭānus, a, um, adj., Scantian: mala, Cato R. R. 7, 3; 7, 143 fin.; Varr. R. R. 1, 59, 1; Plin. 15, 14, 15, § 50 (Jahn, Scandianus): vitis, Varr. ap. Plin. 14, 4, 5, § 47.
Scantius, a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten die Scantia, Cic. Mil. 75. – Adi. skantisch, silva, in Kampanien, Cic.: aquae, viell. ebendas., Plin. – Dav. Scantiānus, a, um, skantianisch, mala, Varro: uva, vitis, Plin.
Scantĭus, (13) ĭī, m. , nom de famille rom. || -ānus, a, um, de Scantius : Cato Agr. 7, 3 ; Varro R. 1, 59, 1 || -anæ uvæ Plin. 14, 47 ; -ana mala Plin. 15, 50, sorte de raisins, de pommes.
Sca'ntius
a learned man cited by Varro in one of his lost works. (Varr. Fragm. p. 275, ed. Bip.)