Siren
Siren, a Siren. Plur., the Sirens (mvthical birds with virgins’ faces, who enticed sailors by sweet songs and then destroyed them)
Sīrēnes, um, f.: the Sirens, fabulous beings, in the form of birds with the faces of virgins, dwelling on dangerous rocks near the coast of Campania, to which they attracted mariners by their songs, 5.864.
Sīrēn, ēnis, f., = Σειρήν, a Siren.
- I Lit., usu. plur.: Sīrēnes, um, = Σειρῆνες, the Sirens, who, according to the myth, were birds with the faces of virgins. They dwelt on the southern coast of Italy, where, with their sweet voices, they enticed ashore those who were sailing by, and then killed them, Ov. M. 5, 555; Hyg. Fab. 125; 141; Serv. Verg. A. 5, 864; Cic. Fin. 5, 18, 49; Prop. 3, 12 (4, 11), 34; Hor. Ep. 1, 2, 23; Mart. 3, 64, 1; Ov. R. Am. 789; Plin. 10, 49, 70, § 136 al.—Sing.: Siren, Sil. 14, 473; cf. infra, 2.: scopuli Sirenum, three small islands of rock on the south-west coast of Campania, between Surrentum and Capreae; in Gr. Σειρηνοῦσαι, now Galli, Verg. A. 5, 864 Heyne; Ov. M. 14, 88; also called Sirenum petrae, Mel. 2, 4, 9.—Hence, strange birds: Sirenes in delubris voluptatum, owls or ostriches, Vulg. lsa. 13, 22.—
- 2 Transf.
- α Of the drones in a hive: fuci (vocantur) sirenes aut cephenes, Plin. 11, 16, 16, § 48. —
- β Poet.: Cato Grammaticus, Latina Siren, the Latin Siren (as master of song), Poët. ap. Suet. Gram. 11: qui gaudet acerbo Plagarum strepitu et nullam Sirena flagellis Comparat, i. e. thinks no Siren's song equal to the sound of the whip, Juv. 14, 19: vitanda est improba Siren Desidia, allurer, seducer, Hor. S. 2, 3, 14.—Hence,
- A Sīrē-nĭus, a, um, adj., of or belonging to the Sirens, Siren-: scopuli, i. q. Sirenum scopuli (v. supra, I.), Gell. 16, 8, 17; Amm.29, 2, 14. —
- B Sīrēnaeus, a, um, adj., Siren-: cantus, Siren-song, Hier. Ep. 82, 5.—
- C Sī-rēnis, ĭdis, adj. f., of the Sirens, Prisc. Perieg. 354.—
- II A kind of drones, Plin. 11, 16, 16, § 48.
Sīrēn, ēnis, Akk. ēna, Akk. Plur. ēnas, f. (Σειρήν, I) die Sirene, Plur. Sīrēnēs, um, Akk. ēs u. as, f., die Sirenen, in der Sage Vögel mit Mädchenköpfen an der Südküste Italiens, die am Gestade sitzend, die Vorüberfahrenden zu sich zu locken u. zu verderben pflegten, Ov. met. 5, 551 sqq. (vgl. Hyg. fab. 125 u. 141). Prop. 3, 12, 34. Hor. ep. 1, 2, 23. Ov. rem. 789 (Akk. -as): Sirenum cantus, Cic. de fin. 5, 49. – Sirenum scopuli, drei kleine felsige Inseln an Kampaniens Südwestküste, zwischen Surrentum u. Kapreä, griech. Σειρηνοῦσαι, j. Liccsa, St. Pietro u. la Galetta, Verg. Aen. 5, 864. Ov. met. 14, 88: dies. Petrae Sirenum gen. b. Mela 2, 4, 9 (2. § 69). – Sing. Siren. Solin. 2. § 9. Sil. 14, 437. Sen. Herc. Oet. 190. Mart. Cap. 6. § 642 u. 645 (vgl. im folg.). – übtr., Cato grammaticus Latina Siren, die latein. Sirene (als Gesangmeisterin), Poëta bei Suet. gr. 11: et nullam Sirena flagellis comparat, den schönsten Sirenengesang dem Tone der Peitsche nicht gleichstellt, Iuven. 14, 19: vitanda est improba Siren desidia, Verlockerin, Hor. sat. 2, 3, 14. – Dav.: A) Sīrēnēus, a, um (Σειρήνειος), sirenëisch = bezaubernd, cantus, Hieron. epist. 82, 5 Vall. – B) Sīrēnis, idis, Akk. ida, f., sirenisch, der Sirenen, longe supra Sirenida rupem, Prisc. perieg. 354. – C) Sīrēnius, a, um (Σειρήνιος), sirenisch, der Sirenen, scopuli, Gell. 16, 8, 17. Amm. 29, 2, 14. – II) sīrēnēs = eine Art Drohnen (fuci), Plin. 11, 48.
acsi letiferos ~inarum [v. l. ~enarum; gl.: ] concentus ‥ sub praetextu integritatis surdis auribus auscultabatmeremenna ; ~enas tres fingunt fuisse ex parte virgines, et ex parte volucres, habentes alas et ungulas, quarum una voce, altera tibiis, tertia lira canebat; que intectos navigantes sub cantu in naufragia trahunt
audite sunt interim Syrenes, horribilis sonitus
~ene ‥ mortifera sunt animalia que a capite usque ad umbilicum figuras hominum, extremas vero partes usque ad pedes volatilis habent et ‥ quoddam dulcissimum melodie carmen emittunt
Sirenes cantant, ludunt, gaudentque procellis / languent in claro flentque gemuntque freto
pro x unciis ‥ serici emptis ad consuendam unam culcitram de Serenis factam ad opus domini ‥ pro ij unciis serici emptis ad faciendos crines in capitibus Serenarum ‥ in pergameno empto ad formandas Serenas(
quissini de veluto rubeo enbroudato cum Cerenis etmeremaide
~enae sunt marinae puellae quae navigantes pulcherrima forma et cantu mulcendo decipiunt et a capite usque ad umbilicum sunt corpore virginali et humano generi simillimae; squamosas tamen piscium caudas habent, quibus semper in gurgite latent
~ina,meremenin
Syrine, puellae marinae
ad hec in mari Britannico serene scopulis insidere videntur, que caput femineum, capillos lucidos et proceros habent, ubera muliebria, omniaque feminee forme membra usque ad umbilicum, cetera in piscem finiuntur. he cantu dulcissimo sic nautarum transeuntium corda penetrant quod ‥ incauti naufragium persepe patiuntur
Syren, monstrum maris,merminne
hec ~en, A.meremaydyn
Scilla, Serena
in ea [prora Spiritus Sancti ] quidem apostoli tanquam remiges resident, in eadem et nos collocati ad patriam tendimus, securi cantum ~enarum spernendo navigamus
garrulo ‥ ~enarum carmine spreto ratis recto cursu ad portum patrie prospere perducatur
seductorios libenter audit cantus ~ene
fuerat foras, et nos eum reducimus Syrenum cantibus, et rhythmorum deliramentis
syrenes usque in exitium dulces
in Arabia sunt serpentes cum alis, quia a multis syrene vocantur que plus currunt quam equi et ideo volare dicuntur, quarum tantum est virus, ut morsum ante mors sequatur quam dolor
in plurali numero hee serene sunt serpentes volantes
Sīrēn, (12) ēnis, f. (Σειρήν), ¶ 1 Sirène [dʼaprès la tradition de lʼOdyssée, les Sirènes sont des divinités de la mer qui, à lʼentrée du détroit de Sicile, attiraient à elles par leurs chants dʼun attrait irrésistible les navigateurs passant dans leurs parages et les entraînaient à la mort ; on les représente avec un corps dʼoiseau et une tête de femme] : Sil. 14, 473 ; dʼordin. pl. : Cic. Fin. 5, 49 ; Sirenum scopuli Virg. En. 5, 854, rochers des Sirènes [près de Caprée] ¶ 2 [fig.] Sirène = qui chante agréablement : Poet. d. Suet. Gramm. 11 ; Juv. 14, 18 || [poét.] improba Siren desidia Hor. S. 2, 3, 14, la trompeuse sirène quʼest la paresse ¶ 3 faux-bourdon [insecte] : Plin. 11, 48.
Sīrēn ēnis, f
- , Σιρήν, a Siren.—Plur., the Sirens (mvthical birds with virgins' faces, who enticed sailors by sweet songs and then destroyed them), C., H., O.: qui nullam Sirena flagellis Comparat, i. e. likes the sound of lashes better than any song, Iu.: improba Siren Desidia, seducer, H.
Siren
Sirens
Siren, Sirens in Homer
- Paus. 10.5.12
- daughters of Achelous by Melpomene: Apollod. 1.3.3, Apollod. E.7.18
- or by Sterope: Apollod. 1.7.7
- daughters of Achelous, vanquished by Muses in singing: Paus. 9.34.3
- in hand of Hera's image: Paus. 9.34.3
- the Argonauts pass the: Apollod. 1.9.24
- Odysseus sails past the isle of the: Apollod. E.7.16, Apollod. E.7.18, Apollod. E.7.19
- they die after the ship has passed: Apollod. E.7.19
- island of Sirens full of bones: Paus. 10.6.5
- the new Siren, expression applied to Sophocles: Paus. 1.21.1
- everything winsome in prose and verse likened to a Siren: Paus. 1.21.1