Teutoni
Frieze-Dennison Vergil
Teutonicus cus, a, um: adj. (Teutonī), of the Teutons, Teutonic, Germanic, 7.741.
Teutŏni, ōrum (collat. form Teutŏ-nes, um, Caes. B. G. 7, 77 fin.; Vell. 2, 12, 4; Aur. Vict. Vir. Ill. 67; Eutr. 5, 1 sq.), m.,
- the Teutons, a people of Germany, Mel. 3, 3, 4; 3, 6, 7; Cic. Imp. Pomp. 20, 60; Caes. B. G. 1, 33; Liv. Ep. 67 fin.; Suet. Caes. 11; Sen. Ep. 94, 66 al.—Poet., in sing.: Cantaber exiguis aut longis Teutonus armis, Luc. 6, 259. — Hence, Teutŏnĭcus, a, um, adj., Teutonic; or, poet. for Germanic, German: opes, Prop. 3, 3 (4, 2), 44: militia, Vell. 2, 120, 1: furor, Luc. 1, 256: triumphi, id. 2, 69; cf. victoria, Val. Max. 6, 1 fin.: capilli, Mart. 14, 26, 1: vomer, Claud. in Eutr. 1, 406.
Teutonī, ōrum, m. u. Teutonēs, um, m., uralter Kollektivname aller germanischen Stämme, dann die Auswanderer mehrerer germanischer Stämme zwischen der Elbe u. Weichsel, die nebst den Zimbern in das römische Reich einfielen u. es hart bedrängten, aber von C. Marius völlig geschlagen wurden, Form -ī, Caes. b.G. 1, 43, 4. Cic. de imp. Pomp. 60. Liv. epit. 67 extr. Vell. 2, 8, 3; 2, 12. § 2 u. 4. Sen. ep. 94, 66. Plin. 4, 99. Flor. 3, 3, 1. Frontin. 2, 4, 6: Form -ēs, Aur. Vict. de vir. ill. 67. Eutr. 5, 1 u. 2: Genet. Teutonum, Caes. b.G. 7, 77, 12. Vell. 2, 12, 4 (u. dazu Kritz): Akk. Teutonas, Flor. 3, 3, 7. Oros. 5, 16, 1. – Sing. Teutonus, ī, m. = ein Teutone, Frontin. 4, 7, 5; u. kollekt. der Teutone, Lucan. 6, 259. – Dav. Teutonicus, a, um, teutonisch, u. poet. = germanisch übh., ritus (Plur.), Verg.: opes, Prop.: capilli, Mart.: victoria, Val. Max.: Cimbrica Teutonicaque militia, Vell.: bellum Cimbricum et teutonicum, Flor.
Teutŏnī, (13) ōrum, m. , Teutons [peuple de la Germanie] : Cæs. G. 1, 33, 4 ; Cic. Pomp. 60 ; Suet. Cæs. 11 || sing. Teutŏnus, Luc. 6, 259 || Teutŏnĭcus, a, um, des Teutons : Prop. 3, 3, 44 ; Luc. 1, 256 ; Vell. 2, 120, 1 ; Val. Max. 6, 1.
➳ forme Teutones, um, Cæs. G. 7, 77, 12 ; Vell. 2, 12, 4 ; Eutr. 5, 1.