Titanius
Tītānius, a, um: adj. (Tītān), Titanian, consisting of Titans, 6.580; of Titanian origin, 6.725.
nec in molem ~iam indecenter elatus, nec in pigmee brevitatis paupertatem dejectus
Phebe vel luna, Titania, Cynthia, Mena
sic me pellexit dudum Titania proles [sc. Circe ]
~ia, solaria
sother ‥ globum lunae ~iaque astra [] ‥ custodiens Verg. Aen. VI 725
sancti viri ‥ rutilantes simillima ~ei fulgoris luci(
fontes ‥ ~eus ardor ‥ exsiccavit
Tītānĭus, (15) a, um, de Titan ou des Titans : Virg. En. 6, 580 ; Val. Flacc. 4, 91.