abalieno
abalieno, to convey away, make a former transfer of, sell, alienate
ăb-ălĭēno, āvi, ātum, 1, v. a., orig. to make alien from one or from one's self, i.e. to remove, separate.
- I Prop.
- A In gen.: istuc crucior a viro me tali abalienarier, to be separated from such a man, Plaut. Mil. 4, 8, 11 (1321); so id. Trin. 2, 4, 112 (513) and 156 (but in Ter. Heaut. 979, the correct read. is alienavit).—
- B In partic.
- 1 T. t., to convey the ownership of a thing to another, to make a legal transfer, to sell, alienate (cf. abalienatio): eam (picturam) vendat: ni in quadriduo Abalienârit, quo ex argentum acceperit, has sold, Plaut. As. 4, 1, 20 (765); so, agros vectigales populi Romani, Cic. Agr. 2, 24, 64; cf. id. ib. 2, 27, 72: praedium, Dig. 10, 3, 14: pecus, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119: sepulcrum, Inscr. Orell. 4357: aliquid ab se, ib. 3673.—*
- 2 In med. lang.: membra morbis atalienata, i. e. dead, Quint. 8, 3, 75: opium sensus abalienat, makes unconscious, Scrib. Comp. 190: cf. id. ib. 192.
- II Trop.
- A In gen., to separate, remove, abstract: nisi mors meum animum aps te abalienaverit, Plaut. Curc. 1, 3, 18 (175); so, assueti malis abalienaverant ab sensu rerum suarum animos, had abstracted their thoughts from, Liv. 5, 42 fin.: de minuti capite, abalienati jure civium, deprived of, id. 22, 60, 15.
- B In partic., to alienate, estrange, render disaffected (Ciceron.: syn.: alienare, inimicissimum reddere, disjungere; opp. conciliare, retinere); constr. aliquem or aliquid. with ab, the abl. or acc. only, or quite absol. (a) With ab: si in homines caros acerbius invehare, nonne a te judices abalienes? Cic. de Or. 2, 75, 304; so id. ib. 2, 48, 199 fin.; 3, 25, 98; id. Fam. 1, 8, 4; id. Verr. 2, 4, 27: valde benevolentiam concillant abalienantque ab iis, in quibus, etc., id. de Or. 2, 43, 182: animum ab se, Liv. 45, 6, 1. —
- β With abl.: quo erant ipsi propter judicia abalienati, Cic. de Or. 2, 48, 199 B. and K.: quod Tissaphernes perjurio suo et homines suis rebus abalienaret et deos sibi iratos redderet, Nep. Ages. 2, 5 (cf. supra, II. A., the passage of Liv. 22, 60, 15). —
- γ The acc. only: qui nos, quos favendo In communi causā retinere potuerunt, invidendo abalienārunt, Cic. Fam. 1, 7, 7: totam Africam, to estrange, Nep. Ham. 2, 2; cf. id. ib. 2, 4: (noster amicus) mirandum in modum est animo abalienato, alien ated, Cic. Att. 1, 3, 3; cf.: indigna patientium abalienabantur animi, Liv. 25, 38, 4.—
- δ Absol. (very rate): timebant ne arguendo abalienarent, Liv. S, 2 fin. (for which, in the foll. ch.: ita Campanos abalienavit).
ab-aliēno, āvī, ātum, āre, durch Weggeben an einen anderen entfremden, I) eig.: a) übh. entfremden = entfernen, trennen, istuc crucior, a viro me tali abalienarier, Plaut.: nisi mors meum animum abs te abalienaverit, Plaut.: nato mox et abalienato Iove, Tert. ad nat. 2, 12. – b) in bezug auf den Besitz einer Sache sich entäußern, eine Sache abtreten, veräußern (Ggstz. conservare), agrum, Sen.: agros populi, Cic.: vectigalia (die Staatsgefälle), Cic.: quatriduo picturam, Plaut.: ea vendidisse atque abalienasse, Cic.: nutricem (die Ernährerin = den Acker) ab alqo, Plaut.: alqd ab se, Inscr. – c) Körperteile dem Körper entfremden, absterben machen; dah. abalienatus, abgestorben, abalienata morbis membra, Quint.: abalienata pars, Scrib. – c) die Sinne entfremden = betäuben, sensus, mentem, Scrib. 192 (aber ab mente abalienari, Scrib. 181). – II) übtr.: 1) übh. entfernen, abalienati iure civium, des Bürgerrechtes beraubt, Liv. 22, 60, 15. – 2) Neigung u. Gemüt entfremden, abwendig-, abspenstig machen von usw., gleichgültig machen gegen usw. (Ggstz. alqm amicum facere), alqm, Cic.: animum, Cic.: m. ab u. Abl., alqm ab alqo, Cic.: voluntatem alcis ab alqo, Cic.: ab sensu rerum suarum animos, Liv.: m. bl. Abl., homines suis rebus, Nep.: m. Dat. pers., Gentium alci, Liv.: colonos Romanis, Liv. – ➳ Paragog. Infinitiv Präs. Pass. abalienarier, Plaut. merc. 457; mil. 1321; trin. 557. – Nbf. abaleno, Corp. inscr. Lat. 6, 14930.
ăbălĭēnō, (12) āvī, ātum, āre, tr. ¶ 1 faire passer ailleurs, éloigner, séparer : Pl. Mil. 1321 ; Curc. 174 ¶ 2 [fig.] détourner : Cic. Inv. 1, 25 ; Fam. 1, 7, 7 ; aliquem ab aliqua re Cic. de Or. 2, 182, détourner qqn de qqch., cf. Liv. 5, 42, 8 || [avec abl.] dégager de, délivrer de : aliquem metu Liv. 8, 3, 1, délivrer qqn de la crainte || priver de : abalienati jure civium Liv. 22, 60, 15, privés des droits de citoyens || abalienata morbis membra Quint. 8, 3, 75, membres retranchés par la maladie, membres morts ¶ 3 aliéner, détourner : a se judices Cic. de Or. 2, 304, sʼaliéner les juges, cf. 3, 98 ; Verr. 2, 4, 60 ; Att. 14, 18, 1 || [avec abl. seul] Nep. Ages. 2, 5 ; Liv. 3, 4, 4 || [sans compl. ind.] rendre hostile : Nep. Ham. 2, 2 ; Liv. 26, 38, 4 ; 35, 31, 7 ¶ 4 faire passer à autrui la propriété dʼune chose, aliéner, céder, vendre : Cic. Verr. 2, 3, 119 ; 4, 134 ; Agr. 2, 64 ; 2, 72 ; Sen. Ep. 117, 15.
- 1. vervreemden (van: ab); ➤ me ab illo abalienatum;
- 2. (jur.) afstaan, vervreemden [agrum; nutricem (voedster = akker)];
- 3. beroven (van: abl.); ➤ abalienati iure civium;
- 4. doen afvallen; ➤ oppida abalienata afvallig, ontrouw.
abalieno , as, are. (alienus.)
賣去。出手。挑唆。Abalienatus jure civium 罰彼爲卑人。Abalienata membra 死肢體。廢肢。
Suggest a Translation
See an image
賣去。出手。挑唆。Abalienatus jure civium 罰彼爲卑人。Abalienata membra 死肢體。廢肢。
Suggest a Translation
See an image
ab-aliēnō āvī, ātus, āre,
- to convey away, make a former transfer of, sell, alienate: agros vectigalīs populiR.: pecus.—Fig., to separate, remove, abstract: ab sensu rerum animos, abstracted their thoughts from, L.: deminuti capite, abalienati iure civium, deprived of, L.—In partic., to alienate, estrange, make hostile, render disaffected: abalienati scelere istius a nobis reges, from us, by his wickedness: aratorum numerum abs te: periurio homines suis rebus, N.: totam Africam, estrange, N.