accresco
accresco, to grow progressively, increase, become greater
ac-cresco (adc.), ēvi, ētum, 3, v. n., to grow, to become larger by growth, to increase.
- I Lit.: nobis jam paulatim adcrescere puer incipiat, Quint. 1, 2, 1; so, adcrescens imperator, Amm.27, 6, 13: eruca, Plin. 11, 32, 37, 112; ib. 35, 41, 118: flumen subito, Cic. Inv. 2, 31, 97; so, nondum adcrescente unda, Tac. A. 2, 8: caespes jam pectori usque adcreverat, id. ib. 1, 19.—Part.: adcretus, in pass. sense, wrapped up, Plin. 11, 32, 37, 112.—
- b Of abstract subjects: valetudo decrescit, adcrescit labor, Plaut. Curc. 2, 1, 4 (219): amicitiam, quae incepta a parvis cum aetate adcrevit simul, Ter. And. 539: dolores, Nep. Att. 21, 4: invidia, Hor. S. 1, 6, 26: magnum facinus, Sen. Ben. 1, 10, 4.—
- II Transf., in gen.
- A To be added to by way of increase or augmentation, to be joined or annexed to: si decem jugera (agri) alluvione adcreverint, Dig. 19, 1, 13, § 14: veteribus negotiis nova adcrescunt, Plin. Ep. 2, 8, 3: sibi adcrescere putat, quod cuique adstruatur, id. Pan. 62, 8: trimetris adcrescere jussit nomen iambeis, Hor. A. P. 252: cum dictis factisque omnibus vana accresceret fides, Liv. 1, 54, 2.—Hence,
- B Jurid. t. t., to fall to one, as an increase of his property, Gai. 2, 199; Dig. 12, 4, 12 al.: jus adcrescendi, the right of increase, Gai. 2, 126; Dig. 7, 2, 1, § 3 al.
ac-crēsco (ad-crēsco), crēvī, crētum, ere, I) hinzuwachsen, zuwachsen = vermehrend hinzukommen, a) einer Sache: quantum demas, tantum accrescit, Cato fr. – m. Dat., veteribus negotiis nova accrescunt, Plin. ep.: trimetris accrescere iussit nomen iambëis, ließ gewinnen, Hor. – b) einer Pers., jmdm. zuwachsen, als Zuwachs des Vermögens zufallen, sibi accrescere putat, quod cuique astruatur, Plin. ep.: alci litibus, Ps. Sall. decl. in Cic. 2, 9: u. so von Erbanteilen und Vermächtnissen, ICt.: dah. ius accrescendi, das Zuwachsrecht, ICt. – II) in sich heranwachsen, a) eig., v. leb. Wesen, heranwachsen, fort und fort wachsen, an Wachstum immer mehr zunehmen, filius accrescens, Vulg.: sed nobis iam paulatim accrescere puer et exire de gremio incipiat, Quint.: ut uruca, quae adiectis diebus accrescit, Plin. – insbes., Partiz. subst., accrescentēs, ium, m., die zum Kriegsdienst heranwachsenden Veteranen- und Soldatenkinder als stets bereite Ersatzmannschaften für die ausscheidenden Legionssoldaten, Cod. Theod. 6, 35, 3. § 1; 7, 1, 11 u.a. – b) übtr., an Umfang, Stärke, Zahl anwachsen, fort und fort steigen, zunehmen, sich vermehren (Ggstz. decrescere), flumen subito accrevit, Cic.: Nilus solstitio accrescit, Mela: accrescit caespes (aggestus) pectori usque, Tac. – valetudo decrescit, accrescit labor, Plaut.: accrescit dolor, Nep.: invidia accrevit, Hor.: accrescit alcis gloria, Treb. Poll.: amicitia cum aetate, Ter. – cum dictis factisque omnibus ad fallendum instructis vana accresceret fides, Liv.: et gremio miseros accrescere natos, Stat. ➳ Partic. accretus, a, um, a) angewachsen an etwas, uruca araneo accreta, Plin. 11, 112. – b) dicht, Lucil. Iun. Aetna 433.
accrēscō (12) ( adcr- ), crēvī, crētum, ĕre, intr. ¶ 1 aller en sʼaccroissant : flumen accrevit Cic. Inv. 2, 97, le fleuve a grossi ; accrescit fides Liv. 1, 54, 2, la confiance va grandissant, cf. Nep. Att. 21, 4 ¶ 2 sʼajouter à : [avec dat.] Hor. P. 252 ; Plin. Min. Ep. 2, 8, 3 ; Pan. 62 || in partem pretii vectigal accrescebat Tac. Ann. 13, 31, lʼimpôt sʼajoutant faisait une part du prix dʼachat.
- 1. toenemen, erbij komen (m. dat.); ➤ veteribus negotiis nova accrescunt;
- 2. groeien, toenemen, zich vermeerderen (itt. decrescere); ➤ filius accrescens; flumen subito accrevit; accrescit dolor; invidia accrevit; amicitia cum aetate accrescit.
accresco , is, evi, etum, scere. n. 3.
長。加添 Veteribus negotiis — nova 事上加事。
Suggest a Translation
See an image
長。加添 Veteribus negotiis — nova 事上加事。
Suggest a Translation
See an image
accrēscō (ad-c-) crēvī, crētus, ere,
- to grow progressively, increase, become greater: flumen subito: amicitia cum aetate adcrevit, T.: invidia, H. — Meton., to come gradually into being, arise, grow up: dictis factisque vana fides, L. — To be attached to, bestowed on: unde etiam trimetris accrescere iussit (iambus) Nomen iambeis, cum senos redderit ictūs, i. e. (the quickness of) the iambus caused the verse of six feet to be named trimeter, H.