acervatio
ăcervātĭo, ōnis, f. [acervo],
- a heaping up, accumulation: saporum, Plin. 11, 53, 117, 282.
acervātio, ōnis, f. (acervo), das Anhäufen, saporum (Ggstz. cibus simplex), Plin. 11, 282: illa (corpora) constant aut nexu aut acervatione, ut puta funis, frumentum, Sen. nat. qu. 2, 2, 3.
fecerant ‥ ex ~one cespitum super ripam ‥ fluminis antemuralia et propugnacula
ăcervātĭō, ōnis, f. , accumulation : Sen. Nat. 2, 2, 3 ; Plin. 11, 282 || Quint. 9, 3, 53 [polysyndète et asyndète].