aerinus
aerĭnus, a, um, adj. [1. aera],
- of darnel or cockle, Plin. 22, 25, 58, § 125; 24, 11, 59, § 100.
1. aerinus, a, um (αἴρινος), aus Lolch-, aus Trespe bereitet, farina, Plin. 22, 125 u.a.
2. āerinus, a, um (ἀέρινος), a) luftig, der Luft, des Luftdruckes, compedes, Varr. sat. Men. 437. – b) luftfarbig, himmelblau, oves, Tert. de cult. fem. 1, 8.
1 ærĭnus, a, um (æra), fait avec de lʼivraie : Plin. 22, 125, etc.
2 āĕrinus, a, um (aer), dʼair, fait dʼair : Varro Men. 473 || couleur dʼair, couleur du ciel [cf. couleur du temps] : Tert. Cult. 1, 8.
Tertullianus de cultu femin. cap. 7 :Aeris ecce color, tum cum sine nubibus aer, Nec tepidus pluvias concitat Auster aquas.
Non placet Deo, quod ipse non produxit, nisi si non potuit purpureas et Aerinas oves nasci jubere.