affundo
- To pour to, upon, or into, to sprinkle or scatter on (poet. and in post-Aug. prose).
- A Lit.: adfusa eis aqua calida, Plin. 12, 21, 46, § 102: adfuso vino, id. 28, 9, 38, § 144; cf. id. 16, 44, 91, § 242: Rhenum Oceano, Tac. H. 5, 23: adfundere alicui venenum in aquā frigidā, id. A. 13, 16.—Hence: amnis adfusus oppidis, that flows by, Plin. 5, 29, 31, 113; and: oppidum adfusum amne, washed by a river, id. 3, 3, 4, § 24.—
- B Trop., to add to, to send or despatch to some place in haste: equorum tria milia cornibus adfunderentur, Tac. Agr. 35: adfundere vitam alicui, to give life, vitality, to, id. A. 6, 28.—
- II Adfundere se or adfundi, poet., to cast one's self to the ground: adfusa (stretched out, prostrate) poscere vitam, Ov. M. 9, 605: adfusaeque jacent tumulo, prostrate upon the tomb, id. ib. 8, 539; so Stat. Th. 686.—In prose: Cleopatra adfusa genibus Caesaris, throwing herself at, Flor. 4, 2.
- 1. gieten in, bij [venenum potioni];
- 2. laten stromen naar; — pass. zich uitstorten; ➤ amnis Maeander plurimis affusus oppidis langs vele steden stromend;
- 3. (v. mensenmassa’s) toestromen; ➤ undique affusa ducum plebisque turba;
- 4. pass. zich storten op [cornibus op de vleugels (v.e. leger)]; — ppp. affūsus, a, um op de grond uitgestrekt bij, neergevallen voor [tumulo; genibus alcis].
- to pour into, administer: alicui venenum, Ta.: Rhenum Oceano, Ta. — Pass, to fall down, prostrate oneself: Amplecti pedes adfusaque poscere vitam, O.: adfusae iacent tumulo, prostrate upon the tomb, O.—To be spread out (of troops): ut equitum tria milia cornibus adfunderentur, Ta.
-
…capitum v ire s repraesentare monstrifice, similiter ex asinis. nam hippomanes tantas in veneficio vires habet, ut adfusum aeris mixturae in effigiem equae olympiae admotos mares equos ad rabiem coitus agat. medetur dentibus et fabrile glutinum in…
Pliny the Elder, Natural History
-
…data membra sepulcro nostra cremauerunt in morte haerentibus armis. sed me luctus habet, geminae ne clade ruinae cesserit adfusis oppressa Hispania Poenis. Contra quae iuuenis turbato fletibus ore Di, quaeso, ut merita est, dignas pro…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…solum te, Magne, precatur, Uti se Fortuna velis proceresque tuorum Castrorum, regesque tui cum supplice mundo Adfusi, vinci socerum patiare, rogamus. Humano generi tam longo tempore bellum Caesar erit Merito, Pompeium vincere lente…
Lucan, Pharsalia
-
…in faciem adspectumque decor est ; post haec omnia, qui maxime oculos rapit, color ultimus perfecto iam corpore adfunditur. Iram quin species oblata iniuriae moveat non est dubium ; sed utrum speciem ipsa statim sequatur et non accedente…
Seneca, De Ira
-
…ita disposuit, ut peditum auxilia, quae octo milium erant, mediam aciem firmarent, equitum tria milia cornibus adfunderentur. legiones pro vallo stetere, ingens victoriae decus citra Romanum sanguinem bellandi, et auxilium, si pellerentur .…
Tacitus, Agricola
-
…amphoris, aut cacumina spargi vino lasere diluto ; si findantur in arbore, pediculum intorqueri ; ficis utique amurcam adfundi, ceteris arboribus aegris faecem vini, aut lupinum circum radices earum seri. aqua quoque lupini decocti circumfusa pomis…
Pliny the Elder, Natural History
-
…admoto crescebant culmina gressu, ac pelago uectus seruata Laelius hora quam dederat ductor subigendae ab moenia classi a tergo adfusis cingebat tecta carinis. Carthago, impenso naturae adiuta fauore, excelsos tollit pelago circumflua muros. artatas ponti fauces…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…, Atque operit tellure viros. Vix tollere miles Membra valet, multo congestu pulveris haereus. Adligat et stantes adfusae magnus arenae Agger, et immoti terra surgente tenentur. Saxa tulit penitus discussis proruta muris. Effuditque procul ,…
Lucan, Pharsalia
-
…maiorum arborum radices amphoram, ad minorum urnam, amurcae et aquae portione aequa, ablaqueatis prius radicibus paulatim, adfundi iubens, in olea hoc amplius stramentis ante circumpositis, item fico ; huius praecipue vere terram adaggerari radicibus ;…
Pliny the Elder, Natural History
-
…clipeusque impingitur aegris gressibus, et pondus, non terror, fertur in hasta, utque pii genibus primum est adfusa Tonantis, testor, sancte parens, inquit, te numen et illud, quidquid Roma fui summo satis obruta…
Sidonius Apollinaris, Carmina