albico
albico, to be white
albĭco, āre, v. a. and n. [albus]. *
- Act., to make white: rivus offensus a scopulo albicatur, becomes white, foamy, Poët. ap. Non. 75, 21.—
- II Neutr., to be white (rare; poet. or in post-Aug. prose): prata canis pruinis, * Hor. C. 1, 4, 4: albicans litus, Cat. 63, 87: ex nigro albicare incipit, Plin. 27, 5, 23, § 40: colos, id. 25, 8, 50, § 89: albicans cauda, id. 10, 3, 3, § 6.—Hence, * albĭcantius, adv. comp., somewhat in the way of white: (hyacinthus lapis) albicantius in aquaticum eliquescit, Sol. 30.
albico, āvī, āre (albus; vgl. Prisc. 8, 30), I) tr. weißmachen, rivus a scopulo lapidoso albicatur, schäumt (weißlich), Varr. sat. Men. 75. – II) intr. ins Weiße spielen, weißlich sein, albicat lumen, *Enn. tr. 336 R.: nec prata canis albicant pruinis, Hor. carm. 1, 4, 4: crista ex nigro albicare incipit, Plin. 27, 40: oft Partiz. albicāns, ins Weiße spielend, weißlich, litus, Catull.: colos, Plin.: dente aper albicanti, Carm. epigr. 1522, 8: paleae ex rutilo albicantes, Col.
albĭcō, (15) āre (albus), ¶ 1 tr., rendre blanc : Varro Men. 75 ¶ 2 intr., être blanc : Hor. O. 1, 4, 4 ; Plin. 27, 40.
albicō —, —, āre
- albus, to be white: prata pruinis, H.: albicans litus, Ct.