amasius
ămāsĭus, ii, m. [amo],
- a lover (syn. amator), Plaut. Truc. 3, 1, 13 (657); id. Cas. 3, 3, 27 (589); Gell. 7, 8; 19, 9.
amāsius, ī, m. (amo), der Liebhaber, Geliebte, Buhle, Plaut. Cas. 590. Plaut. truc. 658. – attrib. = verliebt, buhlerisch, Gell. 6 (7), 8. § 1; 19, 9. § 9. Tert. apol. 3. Vgl. Gloss. ›amasius est pronus ad amorem‹.
quedam mulieres cereas sive luteas formant imagines, ut sic hostes vel ~ios torqueant et incendant
ex quo ‥ impetu provenit amanti opprobrium, ~io [(P. de Gavastone ] obloquium ‥ et regno detrimentum
specyal concubyne, lemman , ~ius
a lechour , ~io, ~ius, amaciunculus, ambro
ămāsĭus, (16) ĭī, m. (amo), amoureux, amant : Pl. Cas. 590 ; Truc. 658.