antonomasia
antŏnŏmăsĭa, ae, f., = ἀντονομασία,
- a rhetorical figure, by which, instead of the name, an epithet of a person is employed (e. g. instead of Scipio, Eversor Carthaginis; instead of Achilles, Pelides; instead of Juno, Saturnia, etc.), Quint. 8, 6, 29; 8, 6, 43.
antonomasia, ae, f. (ἀντονομασία), eine rhet. Figur, die Antonomasie (rein lat. pronominatio, s. Diom. 458, 31), Vertauschung eines Eigennamens mit einem Epitheton od. Patronymikon od. Appellativum (zB. eversor Carthaginis st. Scipio, Pelides st. Achilles u. dgl.) u. umgekehrt, Quint. 8, 6, 29. Charis. 273, 22 u. 274, 12. Diom. 458, 31. Serv. Verg. Aen. 1, 23. Porphyr. Hor. carm. 1, 17, 21. Donat. art. gramm. 400, 15.
~ia est significatio vice nominis posita; ex accidentibus videlicet propriam significat personam
[Pascha ] per ~iam atque excellentiam vocetur solemnitas solemnitatum
hec ‥ vocatur scientia experimentalis quia per ~iam utitur experientia
antŏnŏmăsĭa, æ, f. (ἀντονομασία), antonomase [fig. de rhét.]: Quint. 8, 6, 29 ; Char. 273, 22.