assevero
Could not find asseverans in Logeion dictionaries.
asseverans Verb: present active participle masculine nominative singular, Verb: present active participle feminine vocative singular, Verb: present active participle masculine vocative singular, Verb: present active participle neuter accusative singular, Verb: present active participle feminine nominative singular, Verb: present active participle neuter nominative singular, Verb: present active participle neuter vocative singular of assevero
- I.A Lit., to do any thing with earnestness, to do or pursue earnestly (opp. jocari, Cic. Brut. 85, 293; rare in early Latin; syn.: affirmo, confirmo, assero, dico): quae est ista defensio? utrum adseveratur in hoc an tentatur? is this matter conducted in earnest? Cic. Verr. 2, 2, 10, 26.—Hence, of discourse, to assert strongly or firmly, to declare positively, to affirm (in the class. per. only in prose; with this word in this sense, cf. the Engl. to assure; the Germ. versichern; the Gr. ἰσχυρίζομαι, βεβαιόω; and the Lat. confirmo, adfirmo): neminem eorum haec adseverare audias, * Plaut. Mil. 3, 1, 164 (759): pulchre adseverat sese ab Oppianico destitutum, Cic. Clu. 26, 72: unum illud firmissime adseverabat in exsilium se iturum, id. Att. 10, 14: periti rerum adseverant non ferre (Arabiam) tantum, etc., Plin. 12, 18, 41, § 83 Jan (others adstruxerunt, v. astruo fin.): Halicarnasii mille et ducentos per annos nullo motu terrae nutavisse sedes suas adseveraverant, Tac. A. 4, 55; 6, 28; 12, 42; 14, 16; id. H. 2, 80: constantissime adseveravit fore, ut etc., Suet. Vesp. 5.—Also, de aliquā re: neque hoc meum, de quo tanto opere hoc libro adseveravi, umquam adfirmabo esse verius quam tuum, Cic. Or. 71, 237: quem ad modum adversarius de quāque re adseveret, id. Brut. 57, 208: neminem ullā de re posse contendere neque adseverare, id. Ac. 2 (Luc.), 11, 35.—Of inanimate things, to make known, to show, prove, demonstrate: adseverant magni artus Germanicam originem, Tac. Agr. 11.—
- B In Tac., of conduct (cf. asseveratio): viri gravitatem adseverantes, assuming an air of gravity, Tac. A. 13, 18. —
- II In Ap., to make grave or serious: frontem, Met. 3, 13, 9, and 8, 6, 4.—Advv.: adsĕvēranter and adsĕ-vērātē, with asseveration, earnestly, emphatically.
- A Form adsĕvēranter: loqui valde adseveranter, Cic. Att. 15, 19, 2. —Comp.: Haec Antiochus fere multo etiam adseverantius (dixit), Cic. Ac. 2 (Luc.), 19, 61.—
- B Form adsĕvērātē: tragoedias scite atque adseverate actitavit, earnestly, Gell. 6, 5, 2.
- 1. ernstig te werk gaan, volhouden (m. in m. abl.);
- 2. ernstig beweren, verzekeren (m. acc.; de; aci.);
- 3. (Tac.) een duidelijke aanwijzing zijn voor (m. acc.) [Germanicam originem].
- ad + severus, to affirm, insist on, maintain, assert, aver: se ab Oppianico destitutum: ullā de re: utrum adseveratur in hoc?Is this seriously maintained?—To show, prove: originem, Ta.
-
…ad leges suas reiceret. iste amplam nactus, ubi videt esse aliquid quod amici absente Epicrate nollent defendere, adseverat se eius rei in primis actionem daturum. cum omnes perspicerent ad istum non modo illos nummos qui per simulationem…
Cicero, in Verrem
-
…ita ut egentes inanesque discederent. at enim ad Verrem pecunia ista non pervenit. quae ista defensio est utrum adseveratur in hoc an temptatur mihi enim res nova est. Verres calumniatorem adponebat, Verres adesse iubebat, Verres cognoscebat…
Cicero, in Verrem
-
…dictum aliter ad nos relatum ; deinde magni interest coram videre me, quem ad modum adversarius de quaque re adseveret, maxime autem, quem ad modum quaeque res audiatur. Sed nil vitiosius quam, cum unum corpus debeat…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…; sed oratorem sed etiam Lysiae similem quo nihil potest esse pictius. Bella ironia, si iocaremur ; sin adseveramus, vide ne religio nobis tam adhibenda sit quam si testimonium diceremus. ego enim Catonem tuum ut civem ,…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…sed qui ita interrogant ab iis inridentur. non enim urguent ut coarguant neminem ulla de re posse contendere nec adseverare sine aliqua eius rei quam sibi quisque placere dicit certa et propria nota. Quod est igitur istuc vestrum probabile…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…fraude et mendacio factus quique ea vitia quae ab natura habebat etiam studio atque artificio quodam malitiae condivisset, pulchre adseverat sese ab Oppianico destitutum atque hoc addit testimoni, sua illum sententia, cum palam omnes laturi essent, condemnatum…
Cicero, pro Cluentio
-
…Carneade et copia rerum et dicendi vis fuisset Haec Antiochus fere et Alexandreae tum et multis annis post multo etiam adseverantius, in Syria cum esset mecum paulo ante quam est mortuus. Sed iam confirmata causa te hominem amicissimum me…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…multo se in suo lectulo malle, quicquid foret. odiosus scrupulus de fili militia Brundisina. unum illud firmissime adseverabat, si damnati restituerentur, in exsilium se iturum. nos autem ad haec et ; id ;…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…effici ; quod nescio an ne in uno quidem versu possit tantum valere fortuna. isti autem quem ad modum adseverant ex corpusculis non colore non qualitate aliqua quam ποιότητα Graeci vocant non sensu praeditis sed concurrentibus temere atque casu mundum…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…futilibus tanta res procuretur herbulis anethi modicum cum lauri foliis immissum rore fontano datur lavacrum et poculum. Haec identidem asseverans summa cum trepidatione irrepit cubiculum et pyxidem depromit arcula ; quam ego amplexus ac deosculatus prius, utque mihi prosperis…
Apuleius, Metamorphoses