assibilo
as -sībĭlo (ads-), āre, v. n. and a.,
- to hiss, murmur, whisper at or to a thing (only in the post-Aug. poets): alno adsibilat alnus, Claud. Nupt. Hon. et Mar. 68; id. Rapt. Pros. 2, 225: moto adsibilat aëre ventus, Aus. Mos. 258.—As verb act.: serpens animam adsibilat aris, i. e. sibilando amittit, Stat. Th. 5, 578.
as-sībilo (ad-sībilo), āvī, ātum, āre (ad u. sibilo), I) intr. zu od. gegen etw. zischeln, säuseln, flüstern, aura crepat motoque assibilat aëre ventus, Auson. Mos. 258: et platani platanis alnoque assibilat alnus, Claud. nupt. Hon. et Mar. 68. – II) tr. animam dominis assibilat aris (serpens), zischt die Seele hin usw. = stirbt, Stat. Theb. 5, 578.