atavus
atavus, a grandfather’s grandfather
atavus , ī, m.: a great-great-great-grandfather, or forefather of the fifth previous generation; forefather, 7.474.
ătăvus (archaic, -ŏs), i, m. [at avus], the father of a great-great-grandfather (abavus) or great-great-grandmother, opp. to adnepos.
- I Lit., cf. Dig. 38, 10, 1, 38, 10, 10; Isid. Orig. 9, 5, 9 and 10; 9, 6, 23 and 25; Plaut. Pers. 1, 2, 5 (57); Cic. Cael. 14.—
- II In gen., sometimes, like avus, abavus, etc., for ancestor, forefather: Turnus avis atavisque potens, Verg. A. 7, 56: Evocat antiquis proavos atavosque sepulchris, Ov. Am. 1, 8, 17: Maecenas, atavis edite regibus, Hor. C. 1, 1, 1.
atavus, ī, m. (für attae avus), der Großvater des Urgroßvaters (abavus) od. der Urgroßmutter (abavia), der Urahn, I) eig.: pater, avus, proavus, abavus, atavus, tritavus, Plaut.: avus et atavus noster, Varr. fr.: atavus maternus, Solin.: non patrem tuum videras, non patruum, non avum; proavum, atavum audiveras consules fuisse, Cic. – II) übtr., atavi = die Ahnesahnen, Vorfahren, Turnus avis atavisque potens, Verg.: Maecenas atavis edite regibus, Hor.: veteres illi Sabini atavique Romani, Col. – ➳ Arch. Nomin. atavos, Plaut. Pers. 57.
us,fifta fæder
percunctationum alia ‥ est ‥ triplex, ut ‘quis quando cujus fuerit attavus’
istis [abavo et abavia ] deficientibus ex parte patris, [vocandi sunt ] frater [et soror ] ~i et atavie, qui dicuntur atpatruus magnus et atamita magna et eorum heredes in infinitum
adavus, patris avus
carte regis Henrici ~i mei et Stefani comitis avi mei
~us meus [sc. Henrici II ] rex Willelmus
petit ‥ advocationem ‥ ut jus suum unde W. ‥ ~us suus fuit seisitus ‥; et de illo W. descendit jus ‥ J. filio suo et avo istius
hic attavus,the thyrde fadyre
paternae generationis prosapia per ~os et tritavos
Felix ‥ ejus [Gregorii ] fuit ~us
tirannos ‥ avis et ~is suis indomabiles
non solum avos, ~os et tritavos sed usque ad sextam vel septimam et ultra procul generationem
ătăvus, (14) ī, m. , quatrième aïeul : Cic. Cæl. 33 ; Dig. 38, 10, 1 || -vī, m. , ancêtres : Hor. O. 1, 1, 1 ; Virg. En. 7, 56.
atavus ī, m
- ad + avus, a grandfather's grandfather, C.—An ancestor, forefather: atavis potens, V.: atavis editus regibus, H.