attiguus
attĭgŭus (adt-), a, um, adj. [attingo, as ambiguus, assiduus, continuus, from ambigo, assideo, contineo],
- touching, bordering on, contiguous to (only post-class.): domus, Ap. Met. 4, 12, 21; nemus, id. ib. 6, 12, 17; Paul. Nol. Nat. XIII. S. Fel. 333 Murat.
attiguus, a, um (attingo), anstoßend, angrenzend, anliegend, benachbart, a) v. Gebäuden, domus, Apul. met. 4, 12. – m. Dat., attiguum culminibus tuis tegimen (Dach), Paul. Nol. nat. S. Fel. 13, 331. – b) v. Örtl. u. deren Besitzern, mons, Apul. met. 4, 3: nemus, ibid. 6, 12: regiones, ibid. 4, 28: possessores, Gromat. vet. 11, 1 u.a. – mit Genet., Sinope gurgitis attigua, Avien. perieg. 1152. – c) v. a. Ggstdn.: aurae, Avien. Arat. 241. – m. Dat., attigua ramis humilioribus poma, Sulp. Sev. dial. 1, 13, 8.
Possessionem Fundamensem cum adjacentibus Attiguis.Ita in Sixto III. Utitur etiam Apuleius.