About Report a problem

Menu

bardus

bardus, stupid, dull

bardus, a, um, adj [root garu-, whence also gravis; Sanscr. guruú; cf. Gr. βαρύς, βραδύς, and Lat. brutus],
  • stupid, dull of apprehension (rare), Fest. p. 28; cf. Non. p. 10, 3 sq.; Adamant. ap. Cassiod. p. 2299 P.: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, etc., Plaut. Bacch. 5, 1, 2 (1088); so id. Ep. 3, 3, 40 (421); id. Pers. 2, 1, 2 (169) (quoted by Non. l. l.): Zopyrus stupidum esse Socratem dixit et bardum, * Cic. Fat 5, 10: Pictor bardior, Tert. adv Herm. 36.—Sup. and adv. not in use.
†† bardus, i, m. [Engl. bard; Celtic, from Wal. bar, = spirit, or Armor. bar, = distinguished], a poet and singer among the Gauls, a bard, minstrel. bardus Gallice cantor appellatur, qui virorum fortium laudes canit, a gente Bardorum, de quibus Lucanus, 1, 449; Fest. p 28; cf. Amm.15, 9, 5 and 8.

Saved

Recent