baubor
baubor, āri, v. dep. [cf. Gr. βαιΐζω]; of dogs,
- to bark gently or moderately (cf. latrare, to bark angrily): et quom desertei baubantur in aedibus. Lucr. 5, 1071; v. the context, and Munro ad loc.
baubor, ārī u. baubo, āre (onomatop., vgl. griech. βαύ βαύ, Hundegebell), bellen, Lucr. 5, 1071. Suet. fr. 161. p. 250, 1 R. Vgl. Gloss. II, 28, 45 baubantur, ὑλακτοῦσιν. Gloss. IV, 28, 46 baubant, latrant ὑλακτοῦσιν. Gloss. V, 170, 36 baubare sive latrare canum est, sicut gannire vulpium.
baubor, (16) ārī (onomatopée), aboyer, hurler : Lucr. 5, 1071.
baubor, āris, āri, dep., intr.: abbaiare.