brochus
brŏchus, brocchus, broccus, or broncus, a, um, adj. [root bor-; cf. voro] (ante - class. and rare).
- Lit., of the teeth of animals, projecting: dentes, Varr. R. R. 2, 7, 3 Schneid.; 2, 9, 3.—
- II Transf., of animals, with projecting teeth, Lucil. ap. Non. p. 25, 27 sq.; Plaut. Fragm. ap. Fest. s. v. valgos, p. 375 Müll.
brochus ( -cchus, -ccus ) ou ( bronch-, bronc- ), a, um, celui dont la bouche avance : Plin. 11, 159 || proéminent : dentes brochi Varro R. 2, 7, 3, dents saillantes, cf. Non. 25 ; Gloss.
Senescallus habebat unum Brochum continens unum sextarium vini, quem sibi deberi asserebat pro licentia augendi pretium vini vendibilis.Charta anni 1422. ex Archivo S. Victoris Massil. :
Unus monachus effudit parvum Brocum vini, etc.Vide novam Gall. Christ. tom. 4. col. 140. A.
Broccæet infra
Broscus.
Brocvol. 1. pag. 261. sqq.
brocisseu dumetis consitus ? Vide supra Broca 2. Charta ann. 1336. in Reg. 68. Chartoph. reg. ch. 17 :
Item unam libram ceræ et unam gallinam censuales cum dominio, quæ percipiebant dicti conjuges in et super quodam prato Brocho, sito in dicto manso de villa Nogareti.An in
brochiamdesinens ?
Bruchest Locus palustris.