cepotaphium
cēpŏtăphĭum, ii, n., = κηποτάφιον,
- a tomb in a garden, Inscr. Orell. 4514 sq.
cēpotaphium, ī, n. u. cēpotaphius, ī, m. (κηποτάφιον), ein von einem kleinen Garten umgebenes Grabmahl oder ein Grab in Gestalt eines Gärtchens, ein Gartengrabmal, Form -ium, Corp. inscr. Lat. 6, 3554. 8505. 10675: Form -ius, Corp. inscr. Lat. 6, 21020 u. 29929.
HocCepotaphium muro cinctum cum suo jure omni ex auctoritate et judicio Pontificum possederunt.
Falconet, Sepulcrum exstans,
cippussepulcralis ;
ceppusenim, pro
cippus; unde
Ceparia, strues stipitum, ut videre est in Glossar. Pro
Cenotaphium, quo non monumentum honorarium, sed sepulcrum significatur, scriptum esse monet Vignolius in Inscript. vett. pag. 330. Q.
a solo sibi fecit, sententiæ D.
Falconetfacile accommodari posse videntur.
Cepotaphiolumet
Cepotaphium.
CEPOTAPHIUM
CEPOTAPHIUM(κηποτάφιον), a tomb in a garden, of which Virgil's tomb on the hill of Posilipo is a well-known example. For further details on the practice of burying in gardens, see FUNUSThere is a monograph by Van Goens, de Cepotaphiis, 1763.
[W.W]Cepotaphium
(κηποτάφιον). A tomb placed in a garden (κῆπος). See sepulcrum.