circumplico
circumplico, to wind around
circum-plĭco, āvi, ātum, v. a.
- To wind, fold, or twine around: tum esset ostentum, si anguem vectis circumplicavisset, Cic. Div. 2, 28, 62: locum surculo, Gell. 17, 9, 14 (cf. id. 17, 9, 14, § 9): belua circumplicata serpentibus, Cic. Div. 1, 24, 49: puer serpentis amplexu, id. ib. 1, 36, 79.—
- II To bend around, Lact. Opif. Dei, 12, 5.
circum-plico, āvī, ātus, āre, I) umwickeln, umschlingen, tum esset ostentum, si anguem vectis circumplicavisset, Cic.: belua circumplicata serpentibus, Cic. – II) etw. um etw. herumwickeln, lorum surculo compari (Dat.), Gell. 17, 9, 14. – circumplicantur sicut arietis cornua, legen sich um, Lact. de opif. dei 12, 5.
circumplĭcō, āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 envelopper de ses replis : si anguem vectis circumplicavisset Cic. Div. 2, 62, si cʼétait la barre qui se fût entortillée autour du serpent ; circumplicatus aliqua re Cic. Div. 1, 49, enlacé de (par) qqch. ¶ 2 rouler autour, aliquid alicui rei : Gell. 17, 9, 14.
circum-plicō āvī, ātus, āre,
- to wind around: anguem vectis: belua circumplicata serpentibus.