comacinus
Magister Comacinus, vel
Commacinus, in Lege Longobard. lib. 1. tit. 9. § 9. et 10.
Maçon, unde forte vocabuli origo. Hoc loco
Comacinivocem a loco effictam tradit Glossarium apud Lindenbrogium, a Comacina forte insula in Romanula, ubi Longobardorum ævo periti architecti fuerint.
Lacum Comacinum, insulam Comacinam, pro
Comensem. Quod crebros, eosque omnium peritissimos cœmentarios universæ fere Langobardiæ suppeditaret urbs et ager Comensis, illi propterea
Comacininomine donati sunt,
De mercedibus Commacinorum.Chart. ann. 739. ap. Brunett. pag. 496 :
Constat me Rodpertu magistrum Cummacinu, etc.