cosmicus
cosmicus, a, um (κοσμικός), zur Welt gehörig, subst. cosmicus, ī, m., der Weltbürger, u. cosmica, ōrum, n., das Weltliche, die Welt, beide Mart. 7, 41.
cosmica si spreto repetam contagia Christo
~us ortus sive mundanus est quando signum vel stella supra orizontem ex parte orientis de die ascendit; ‥ occasus vero ~us est ‥ quando sol oritur cum aliquo signo cujus signi oppositum occidit cosmice
ortus ut heliacus vel cosmicus astra revelet
Extra clerum. Vide Cosmus.