defervesco
defervesco, to cease raging, cool down, be allayed, be assuaged
Could not find defervescente in Logeion dictionaries.
defervescente Verb: present active participle neuter ablative singular, Verb: present active participle masculine ablative singular, Verb: present active participle feminine ablative singular of defervesco
dē-fervesco, fervi and ferbui (defervi, Ter. Ad. 152; Cic. Clu. 39, 108; id. Or. 30, 107; Cato R. R. 96, 1; Plin. Ep. 9, 16, 2 al.: deferbui, Cic. Cael. 18, 43; 31, 77; Col. 12, 20, 2 et saep.), 3, v. n. (post-Aug.), to cease boiling, leave off raging.
- I Lit.: ubi lupinus deferverit, Cato R. R. 96: aestus, Varr. R. R. 2, 2, 11: dum musteus fructus defervescat, Col. 9, 15 fin.; cf.: deferbuit mustum, id. 12, 38, 3; 12, 20, 2: ubi caelum enituit et deferbuit mare, Gell. 19, 1, 7.—
- II Trop.
- A Of the fire of passion, to cease raging, to cool down, to be allayed, assuaged (a favorite expression of Cic.; elsewh. rare): ut ulciscendi vim differant in tempus aliud, dum defervescat ira: defervescere autem certe significat ardorem animi invita ratione excitatum, Cic. Tusc. 4, 36 fin.: sperabam jam defervisse adolescentiam, Ter. Ad. 152; cf.: cum adolescentiae cupiditates defervissent, Cic. Cael. 18, 43; id. Or. 30, 107: quasi deferverat oratio, id. Brut. 91 fin.: hominum studia defervisse, id. Clu. 39: dum defervescat haec gratulatio, id. Fam. 9, 2, 4; Plin. Ep. 9, 13, 4: regis indignatio deferbuerat, Vulg. Esth. 2, 1.—
- B (Fig. from the fermenting of wine.) To become clarified, clear: novi versiculi ut primum videbuntur defervisse, Plin. Ep. 9, 16 fin.
dē-fervēsco, fervī u. ferbuī, ere, verbrausen, verwallen, ausbrausen, ausgären, I) eig.: dum meridiani aestus defervescant, Varro: ubi deferbuit mare, Gell.: ubi lupinus deferverit, Cato: mustum deferbuit, Col.: ubi farina deferbuit, Cels.: dum patinae defervescunt (sich verkühlen), Amm. 28, 4, 34. – II) übtr.: A) (von leidenschaftlichen Aufregungen) verbrausen, ausbrausen, austoben, defervescit ira, Cic.: cupiditates, studia defervescunt, Cic. – B) (gleichs. wie der Wein ausgären u. so) abgeklärt-, lauter(klar u. rein) werden, v. der Rede, Cic. Brut. 316; or. 107. Plin. ep. 9, 16, 2. – ➳ Die Perf.-Formen defervi (defervesco von de u. fervo, ere) u. deferbui (defervesco von de u. ferveo) sind gleich gut beglaubigt; deferbui steht zB. in den besten Hdschrn. bei Cic. Cael. 43 u. 77 (wo auch efferbuisse). Cels. 2, 33. p. 73, 26 D. Gell. 19, 1, 7 H.
dēfervēscō, (14) ferbŭī ou fervī, ĕre, intr., ¶ 1 cesser de bouillir, de fermenter : Cato Agr. 96 || cesser de bouillonner : ubi deferbuit mare Gell. 19, 1, 7, quand la mer sʼest calmée ¶ 2 [fig.] dum defervescat ira Cic. Tusc. 4, 78, jusquʼà ce que la colère cesse de bouillonner, cf. Cæl. 43 ; Or. 107.
➳ pf. defervi Ter. Ad. 152 ; Cic. Clu. 108 ; Or. 107 ; deferbui Cic. Cæl. 43 ; 77.
- 1. (pre- en postklass.) uitgisten;
- 2. (v. emoties e.d.) tot rust komen, bedaren; ➤ ira defervescit.
dē-fervēscō fervī and ferbuī, —, ere,
- to cease raging, cool down, be allayed, be assuaged: dum defervescat ira: Sperabam iam defervisse adulescentiam, T.: cum cupiditates deferbuissent: quasi deferverat oratio.