descisco
descisco, to withdraw, leave, revolt from, desert, go over
dē-scisco, īvi or ĭi, ītum, 3, v. n., orig. a publicist's t. t. to free one's self from a connection with any one, to withdraw, leave, revolt from, = sciscendo deficere; and with an indication of the terminus, to desert to, go over to any one (class. prose).
- I Prop.: multae longinquiores civitates ab Afranio desciscunt, Caes. B. C. 1, 60 fin.; so, ab aliquo, id. ib. 2, 32, 2; Cic. Phil. 11, 9, 21; Liv. 6, 36; Nep. Alc. 5, 1; id. Dat. 5, 5; Just. 5, 1 fin. et saep.: ad aliquem (opp. a nobis deficere), Liv. 31, 7; cf.: Praeneste ab Latinis ad Romanos descivit, id. 2, 19; and simply: ad aliquem, id. 26, 21; Front. Strat. 4, 3, 14 al.; cf. pass. impers.: quibus invitis descitum ad Samnites erat, Liv. 9, 16; and Flor. 3, 5, 6.—Absol.: cum Fidenae aperte descissent, Liv. 1, 27; 21, 19; Tac. H. 1, 31; Suet. Caes. 68; Nep. Tim. 3, 1; id. Ham. 2, 2; Front. Strat. 1, 8, 6: Stat. Th. 2, 311 al.—
- II Transf. beyond the political sphere, to depart, deviate, withdraw from a person or thing; to fall off from, be unfaithful to: a nobis desciscere quaeres? Lucr. 1, 104: a se ipse, Cic. Att. 2, 4, 2: si Cicero a Demosthene paulum in hac parte descivit, Quint. 9, 4, 146: cur Zeno ab hac antiqua institutione desciverit, Cic. Fin. 4, 8; so, a pristina causa, id. Fam. 1, 9, 17 Orell. N. cr.: a veritate, id. Ac. 2 (Luc.), 15: a natura, id. Tusc. 3, 2: a disciplina, Vell. 2, 81: a virtute, id. 2, 1: a consuetudine parentum, Plin. Ep. 3, 20, 4 et saep.: a vita, to separate, sever one's self, Cic. Fin. 3, 18, 61 (opp. manere in vita).—Pass. impers.: praecipiti cursu a virtute descitum, ad vitia transcursum, Vell. 2, 1.—Stating the terminus, to fall off to, decline to; to degenerate into: ab excitata fortuna ad inclinatam et prope jacentem, Cic. Fam. 2, 16; cf.: ad saevitiam, ad cupiditatem, Suet. Dom. 10: in regem (i. e. to degenerate, be transformed), Flor. 4, 3: in monstrum, id. 4, 11.—
- B Of subjects not personal: quis ignorat et eloquentiam et ceteras artes descivisse ab ista vetere gloria, Tac. Or. 28: (vitis) gracili arvo non desciscit, does not degenerate, Col. 3, 2, 13: semina, id. 3, 10, 18.
dē-scīsco, scīvī u. sciī, scītum, ere, sich lossagen = abtrünnig-, untreu werden, abfallen, u. mit dem term. ad quem abfallend zu jmd. übergehen, I) eig., als publiz. t. t.: defecerat Samus, descierat Hellespontus, Nep.: cum Fidenae aperte descissent, nach dem offenen Abfall der Fidenaten, Liv.: desc. suā sponte (Ggstz. ad defectionem sollicitari), Liv.: desc. a populo Romano, Liv.: a senatu, Cic.: ad eos, Liv.: numquam isti populi, nisi cum deerit, ad quem desciscant, a nobis non deficient, Liv.: desc. ab Latinis ad Romanos, Liv.: im Passiv unpers., quibus invitis descitum ad Samnites erat, Liv. – II) übtr., von etw. sich lossagen, sich losmachen, abgehen, abweichen, u. mit dem term. ad quem wohin abspringen, sich wenden, sich neigen, auf etw. verfallen, wohin ausarten, a veritate, Cic.: a virtute, Vell.: a consuetudine parentum, Plin. ep.: a scribendi consuetudine, Symm.: a vita, Cic.: a se, seinen Grundsätzen untreu werden, Cic.: ab illa vetere gloria (v. der Beredsamkeit), Tac. dial.: ad fortunam inclinatam, Cic.: ad saevitiam, Suet.: in regem, Flor.: vitis desciscit, schlägt aus der Art, Col.
dēscīscō, (10) scīvī ou scĭī, scītum, ĕre, intr., se détacher de, se séparer de qqn ou du parti de qqn : a populo Romano Cic. Phil. 11, 21, se détacher du peuple romain ; ad aliquem Liv. 31, 7, 12, passer après défection au parti de qqn ; Præneste ab Latinis ad Romanos descivit Liv. 2, 19, 2, Préneste passa du parti des Latins à celui des Romains ; cum Fidenæ aperte descissent Liv. 1, 27, 4, comme Fidènes avait ouvertement fait défection, cf. Nep. Timoth. 3, 1 ; Ham. 2, 2 || [fig.] sʼécarter de, renoncer à, se départir de : a veritate Cic. Ac. 2, 46, sʼécarter de la vérité ; a se desciscere Cic. Att. 2, 4, 2, se démentir ; ab excitata fortuna ad inclinatam Cic. Fam. 2, 16, 1, abandonner une fortune qui sʼélève pour une fortune qui décline ; vitis gracili arvo non desciscit Col. Rust. 3, 2, 13, la vigne ne dégénère pas dans un sol léger.
- 1. met iets of iem. breken, afvallen, overlopen [a senatu; a Latinis ad Romanos; a populo Romano];
- 2. zich afwenden, zich losmaken van [a veritate; a virtute; a se zijn principes ontrouw worden; ad fortunam inclinatam];
- 3. afwijken van, achterblijven bij [a consuetudine parentum].
descisco , is, ivi vel ii, citum, ciscere. 3.
反叛。背夥伴。— a consuetudine 反常規。— a vita 死。卒。— a se 改變。— a veritate 逆眞事。違眞道。— ab instituto 半途而廢。悞公。Humidum solum desciscit in pratum 濕地卽變靑草地。
Suggest a Translation
See an image
反叛。背夥伴。— a consuetudine 反常規。— a vita 死。卒。— a se 改變。— a veritate 逆眞事。違眞道。— ab instituto 半途而廢。悞公。Humidum solum desciscit in pratum 濕地卽變靑草地。
Suggest a Translation
See an image
dē-scīscō īvī, ītus, ere,
- to withdraw, leave, revolt from, desert, go over: ab Afranio, Cs.: a populo: quibus invitis descitum ad Samnites erat, L.: aperte, L.—In gen., to depart, deviate, withdraw, fall off, be unfaithful: a se ipse: cur Zeno ab hac antiquā institutione desciverit: a naturā, N.: a vitā, kill oneself.