dinumeratio
dinumeratio, a counting over, reckoning up, enumeration
dīnŭmĕrātĭo, ōnis, f. [dinumero], a counting over, reckoning up, enumeration.
- I In gen. (very rare): noctium ac dierum, Cic. Rep. 3, 2 fin.; cf. (dierum), Paul. Sent. 5, 33: (personarum), Dig. 38, 10, 10, § 16; Vulg. 2 Par. 2, 17.—
- II Esp., as a figure of speech, i. q. Gr. ἀπαρίθμησις, Cic. de Or. 3, 54, 207; quoted ap. Quint. 9, 1, 35 (who, however, does not regard it as a figure); 9, 3, 91 Spald.
dīnumerātio, ōnis, f. (dinumero), die Herzählung, Aufzählung, annorum, circulorum, temporum, Chalcid. Tim. 47 A.; 65 u. 75: partium, Apul. met. 10, 14: Plur., dinumerationes dierum ac noctium, Cic. de rep. 3, 3. – als rhet. Fig., die Aufzählung der Teile eines Ganzen, griech. μερισμός, Cic. de or. 3, 207. Quint. 9, 1, 5; vgl. 9, 3, 91.
pro ~one pellium per tempus compoti
dīnŭmĕrātĭō, ōnis, f. (dinumero), dénombrement, calcul, compte : Cic. Rep. 3, 3 || [rhét.] énumération : Cic. de Or. 3, 207.
dinumeratio , onis. f. et, v. dinumero
See an image
See an image
dīnumerātiō ōnis, f
- dinumero, a counting over, reckoning up, enumeration: noctium ac dierum.—As a figure of speech, C.