elanguesco
ē-languesco, gui, 3,
- v. inch. n., to grow faint, feeble, to slacken, relax (not ante-Aug.): ut elanguescendum aliena ignavia esset, Liv. 1, 46, 7; so in the praes., id. 35, 45; Vell. 2, 111 fin.; Plin. 9, 30, 48, § 91; Sil. 4, 140 al.—In the perf.: elanguimus, patres conscripti, nec jam ille senatus sumus qui, etc., Tac. H. 4, 42 fin.; Suet. Galb. 1: differendo deinde elanguit res, Liv. 5, 26, 3; cf.: neque tamen elanguit cura hominum eā morā, id. 23, 23, 8; so Gell. 16, 3, 2; Val. Fl. 4, 572.
ē-languēsco, guī, ere, erschlaffen, schlaff werden, ermatten, a) v. Pers., Tac. u.a.: viribus, Vell.: alienā ignaviā, Liv.: socordiā, Tac.: Campaniae deliciis, Aur. Vict. – b) v. Lebl., erschlaffen, ermatten, abnehmen, nachlassen, ins Stocken geraten, venae elanguescunt, Cels.: arbor elanguescit, geht ein, Suet.: omnis eius appetitio (Eßlust) pristina elanguescit (verliert sich), Gell.: cura elanguit, die Teilnahme erkaltete, Tac.: eorum vigor (Spannkraft) animi corporisque elanguescit, Gell.: elanguescit vis, Plin.: proelium, quod iam elanguerat, accendere, Curt.: differendo deinde elanguit res, Liv.: distractione civium elanguescit bonum proprium civitatis, Varro de vit. P. R. 2. fr. 6 (bei Non. 287, 15).
ēlanguēscō, (13) gŭī, ĕre, intr., devenir languissant, sʼaffaiblir : elanguescendum est Liv. 1, 46, 7, il faut sʼétioler ; differendo elanguit res Liv. 5, 26, 3, les délais firent languir lʼaffaire ; [nom de pers. sujet] Tac. H. 4, 42.
ē-languēscō languī, ere,
- inch, to grow faint, fail, slacken, relax: alienā ignaviā, L.: proelium elanguerat, Cu.: differendo elanguit res, L.