esito
ēsĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [1. edo],
- to be wont to eat, to eat (ante- and post-class.): brassicam, Cato R. R. 157, 10 (cited in Plin. 20, 9, 33, § 83; Plaut. Capt. 1, 2, 85 (194); id. Ps. 3, 2, 41 (830); Gell. 4, 11, 1 and 9.
ēsito (essito), āvī, āre (Frequ. v. edo), zu essen pflegen, essen, sentes, Plaut.: meas escas, Plaut.: brassicam, Cato: flebile cepe, Varro: furfureum panem, Gell.: non esitavisse ex animalibus, Gell.: securus esitabam, Apul.: avide esitans, Apul. 1, 19 in.
ēsĭtō, (15) āvī, āre (esum de ĕdo), tr., manger souvent de : Gell. 4, 11, 1 ; 9 || essitō Cato Agr. 157, 10 ; Pl. Capt. 188 ; Ps. 830.