euphonia
euphōnia, ae, f., = εὐφωνία,
- euphony, Donat. p. 1751 P.
euphōnia, ae, f. (εὐφωνία), der Wohlklang, rein lat. sonoritas, Prisc. 1, 9. Donat. 379, 2.
saepius dictiones semivocalibus quam mutis propter ~iam, id est sonoritatem, finiuntur
quamvis ejus penultima brevis sit, ~iae causa solet acui, sicut et verba calefacio, calefacis
~ia dulcis sonus vel bonus sonus
syllaba interposita causa ~ie
non enim due acute conveniunt simul nec est ~ia nec bonus sonus
~ia, que est bonitas soni
‘hattest þu Urs, have þu Godes kurs’ eleganter in his verbis, sed dure nominum eufonie alludens: [etc. ]
euphōnĭa, æ, f. (εὐφωνία), douceur de prononciation, euphonie : Donat. Gramm. 379, 2.