About Report a problem

Menu

forbannire

forbannire, ~are [OF forbannir, ME forbannen] , to banish, outlaw. b (p. ppl. as sb. m.) banished person, outlaw. 1203 licenciam dedimus Willelmo M. de G. arestandi Manassen de C. qui forbanatus est pro morte Rogeri A. Pat 32a; s1258 si clerici quibus crimina imponuntur, coram judicibus secularibus vocati non comparuerint, forbaniuntur a regno Ann. Burton 416; 1277 fuit ~itus de Vasconia RGasc II 34; s1294 personam ‥ regis de toto regno Francie ~avit in perpetuum Gerv. Cant. II 306; 1297 cum ipse sit forebanitus de terra sua per ‥ gentes regis Francie et bona sua ‥ amiserit RGasc III p. clxxxviii; 1305 gentes ‥ [de morte clamatas] et ~itas Ib. 461; 1309 si non venerint tunc, faciat eos utlagare sive forbanire (AssizeR C.I.) S. Jers. XVIII 171; 1438 si ‥ malefactores se occultaverint ‥ rex cujus subditi extiterint debet eos mox pro perpetuo ~ire ab omnibus locis sue ditioni subjectis RScot II 308b.  b dominus David quosdam forbanicos [? l. forbanitos] de terra domini regis, qui in nemoribus latitabant, cepisset ac suspendio tradidisset Peckham Ep. 343; 1320 decapitatus est tanquam ~itus Illust. Scot. 54.

Saved

Recent