frivolus

frīvŏlus, a, um, adj. [etym. dub.; perh. from frico], silly, empty, trifling, frivolous; pitiful, sorry, worthless (mostly post-Aug.; perh. not in Cic.; cf. futtilis).

• I Adj.: frivolus hic quidem jam et illiberalis est sermo, Auct. Her. 4, 11, 16: levibus aut frivolis aut manifesto falsis reum incessere (shortly after: quia, qui vana congerit), Quint. 7, 2, 34; Vop. Aur. 3, 1: colligitis lexidia, res taetras et inanes et frivolas, Gell. 18, 7, 3: frivola et inanis argutiola, id. 2, 7, 9: quaedam dicit futtilia et frivola, id. 16, 12, 1: jocus, Plin. 28, 19, 79, § 260: auspicium, Suet. Ner. 41: aura, Phaedr. 5, 8, 1: insolentia, id. 3, 6, 8: jactantia in parvis, Quint. 1, 6, 20: opus, Plin. 22, 6, 7, § 15: labor, Sen. Ep. 31: cura, Plin. 25, 3, 7, § 22: origo superbissimi animalium (i. e. hominis), id. 7, 7, 5, § 43: ratione morientes, id. 11, 29, 35, § 102: flunt in litterarum ostentatione inepti et frivoli, Gell. 15, 30, 2; so, in cognoscendo ac decernendo nonnumquam frivolus amentique similis, Suet. Claud. 15: quin etiam, quod est imprimis frivolum ac scaenicum, verbum petant (declamatores), quo incipiant, Quint. 10, 7, 21: frivolum dictu, Plin. 7, 53, 54, § 186: frivolum videatur, non tamen omittendum, id. 28, 12, 50, § 184: huic misit qui nescio quid frivoli ducentis milibus traderet, some worthless thing, trifle, Suet. Calig. 39 fin.—
• II Subst.: frīvŏla, ōrum, n. plur., wretched furniture, paltry things, trifles: inter frivola mea, Sen. Tranq. 1; Dig. 13, 7, 11, § 5: jam poscit aquam: jam frivola transfert Ucalegon, Juv. 3, 198; 5, 59; Suet. Calig. 39; Dig. 13, 7, 11, § 5; cf.: frivola σκευάρια εὐτελῆ πάνυ, Gloss. Philox.—Hence, adv.: frī-vŏlē, in a silly manner, triflingly: aliqui mentiuntur, Hier. in Mich. II. 7, 8.

frīvolus, a, um (v. frio), zerbrechlich, wertlos, I) eig., nur subst., frīvolum, ī, n., eine wertlose Kleinigkeit, Bagatelle, nescio quid frivoli, Suet. Cal. 39, 2: u. so Plur. frīvola, ōrum, n. (= σκευάρια εὐτελῆ πάνυ, Gloss.; vgl. Paul. ex Fest. 90, 6. Isid. 9, 7, 26), ärmlicher Hausrat od. Haushalt, armselige Habe, Sen. contr. 2, 1 (9), 2. Sen. de tranqu. an. 1, 9. Ulp. dig. 13, 7, 11. § 5. Iuven. 3, 198 u. 5, 58. – II) übtr., wertlos, bedeutungslos, armselig, abgeschmackt, fade, albern, nichtig, a) v. Lebl.: sermo, Cornif. rhet.: iactatio, Sen. rhet.: iactantia, Quint.: insolentia, Phaedr.: plane frivola et frigida fides, Tertull.: iocus Plin.: convivia, Quint.: pisces, Apul.: quod est in primis frivolum ac scaenicum, Quint. – m. 2. Supin., frivolum dictu, Plin. 7, 186. – Plur. subst., frīvola, ōrum, n., nichtssagende Worte (Vorwürfe), Quint. 7, 2, 34; u. unnütze Kleinigkeiten, Capit. Albin. 5, 11. Vopisc. Aurel. 3, 1 u. Saturn. 11, 4: Ggstz. graviora, Apul. de deo Socr. prol. in. p. 1, 5 G. – b) v. Pers., läppisch, frivolo amentique similis, Suet. Claud. 15, 1.

frivolus [CL] 1 trifling, not serious: a (of word); b (of action); c (of law suit). a incertas fribulorum fabulas Aldh. VirgP 54 (v. 1 fabula 2a); non vanas vulgi fabulas, non ruricolarum bardigiosos vagitus, non falsidicas parasitorum fribulas Felix Guthl. 12; c745 quod nunquam falsis verborum fribulis fidem accommodare volui (Lullus) Ep. Bonif. 142; avitae gentilitatis vanissima didicisse carmina et historiarum ~as colere incantationum naenias B. V. Dunst. 6; hanc [piramidem] ‥ peregrinis mentiuntur fuisse acervum segetis Petri apostoli ‥ quod omnino ~um est quo peregrini multum habundant Greg. Mir. Rom. 27 (cf. Higd. I 25 p. 224: quam peregrini, qui semper ~is abundant, dicunt fuisse ‥) (cf. frivolanter); de nugis infrunitorum ~isque nepotationibus Ord. Vit. VIII 10 p. 327; tunc ego verba ‥ pro ~is habui que tamen postea vera fuisse satis comperi Gir. GE II 37 p. 351.  b fraudes et fures ac falsis fribola gestis Aldh. VirgV 2577; [Caedmon] nil umquam ~i et supervacui poematis facere potuit sed ea tantummodo que ad religionem pertinent Bede HE IV 22 p. 259; [Dani] habeba[n]t etiam ex consuetudine patrie unoquoque die comam pectere et sabbatis balneare, sepe etiam vestituram mutare et formam corporis multis talibus ~is adjuvare; unde et matronarum castitati insidiabantur, et filias etiam nobilium concubinarum nomine detinebant Chr. Wallingf. 60; magis Deo et devocioni oracionum deditus quam ‥ vanis ludis vel occupacionibus exercendis, qualibus ut ~a ab eo despectis Blakman Hen. VI 5.  c 1343 appellacionibus ‥ ~is (v. deducere 5d). 2 frivolous, joking. fribula, i. †ludibra [MS: ludibria], vana, turpia GlH F 734; 1166 nescioquid ~um contra innocentiam molitur iniquitas J. Sal. Ep. 145 (168); filium tam facete delusum et vanis ac ~is studuisse deprehensum Parisius Gir. GE II 37 p. 350; 1518 rector conquestus est quod parochiani utuntur diversis frivulis tempore divinorum Vis. Linc. I 16. 3 worthless, vain, empty; b (w. ref. to vanity of material world). c false, lying. hic interserere caveant sua frivola verbis, / frivola nec propter erret et ipsa manus Alcuin Carm. 94. 3–4; 969 ne posteritatis successio ignorans in malignitatis frivolum infeliciter corruat CS 1229; fribolum, i. turpem, vanum GlH F 732; fribulus, i. fere obolo dignus, i. in medio denario Ib. F 733; quis tibi talia suasit / frivola falsiloquis mendacia fingere verbis Wulf. Swith. I 338; ~is promissionibus delusum Ord. Vit. III 5 p. 88; ille sediciosorum ~is sophismatibus usus est Ib. VII 14 p. 225; istud consilium imbecille et ~um fuit Ib. XII 26 p. 410; exsufflacio ~orum sophismatum Peckham Paup. 12 p. 60; Ockham Dial. 750 (v. detestatio 1d).  b sed cum Virgo Dei sprevisset fribula carnis Aldh. VirgV 1861; a957 omnia mundialia ~a (v. ecclesiastes b).  c ~us, mendax, fictus GlC F 312; ~us, i. mendax, fictus, ineptus, inutillis, levis GlH F 758; 9‥ ~a, leasunga WW; est verum an ~um quod loquimur contra te?  Ælf. Bata 4. 31 p. 61; a1081 ibi quippe invenies quod nescis; perlectis illis ~um duces unde aecclesiasticam disciplinam effugere te confidis Lanfr. Ep. 23 (47). 4 (as sb.): a (m.) frivolous person, one delighted w. trifles. b (n.) trifle. a juxta philosophorum sive magis, ut quidam dicunt, ~orum opiniones, anime ab initio mundi create ‥ sunt Alb. Lond. DG 6. 8.  b enarret suis: placent vecordibus ~a de longinquo Lucian Chester 59.

frīvŏlus, (13) a, um, ¶ 1 [choses] de peu de prix, frivole, futile, léger : Her. 4, 16 ; Plin. 28, 260 ; Quint. 10, 7, 21 ; Gell. 18, 7, 3 ; [av. supin.] frivolum dictu Plin. 7, 186, chose insignifiante à dire ¶ 2 [pers.] évaporé, étourdi : Suet. Claud. 15, 1.

frivolus , a, um. adj.
卑者。不堪之物。

Suggest a Translation
See an image

frīvolus adj.

• FRI-, trifling, frivolous, pitiful, sorry, worthless: aura, Ph.: insolentia, Ph.—Plurn. as subst, trifles, knickknacks: omnia regum, Iu.