gallandus

, f. Instructus, munitus, a veteri Gallico Galendé. Histor. Episcoporum Autissiod. apud Labbeum tom. 1. Bibl. MS. pag. 511 : Petrus de Villanis... loca fortaliciorum... munivit machinis Gallandinis et fossatis. : Belle fu et bien atornée, D'un fil d'or estoit Galendée. Rectius, Circummunitus, circumdatus, Gall. Entouré, bordé ; quo sensu Galendé intelligi debet, a Gallanda, corona.