ganeo
ganeo, a glutton, debauchee
gānĕo, ōnis, m. [ganea],
- a glutton, debauchee (syn.: nepos, asotus), gerro, iners, fraus, heluo, ganeo, damnosus, Ter. Heaut. 1034: quis parricida, quis ganeo, quis nepos, quis adulter, etc. ... inveniri potest, qui, etc., Cic. Cat. 2, 4, 7; Varr. ap. Non. 119, 10: egentissimus, Cic. Sest. 52, 111; Tac. A. 16, 18; Juv. 11, 58.
gāneo, ōnis, m. (ganea od. ganeum), der Schlemmer, Schwelger, Prasser, Naev. com. 118. Ter. heaut. 1034. Varro sat. Men. 315. Cic. Cat. 2, 7. Sall. Cat. 14, 2. Sen. ep. 95, 41: Ggstz. continens, Lact. 3, 26, 7. – ➳ Genet. gănĕōnis gemessen, Prud. ham. 321. – Die Angabe des Prisc. (de accent. § 19), ganeo komme nur im Nom. u. Akk. vor, ist falsch (s. Val. Max. 6, 9. ext. 1, wo Abl.).
geneo, gulosus
~eo, sordidus
nequissime ~eo
plures ‥ parentes consilio ~eonis eique credentes
quem ‥ adhuc spirantem ~eones ‥ cremaverunt
~eo, tabernarius
hic ~eo, i. tabernarius, vel potator ‥ ~eo, potator, tabernio, caupo, attibernalis, bibax
ganokyr , ‥ ~eo
gānĕō, (13) ōnis, m. (ganea), coureur de tavernes, débauché : Cic. Cat. 2, 7.
Ganeoest
gāneō ōnis, m
- ganea, a glutton, debauchee, T., C., S., Ta., Iu.