gannio
gannio, to bark, snarl, growl
Could not find gannit in Logeion dictionaries.
gannit Verb: present active indicative 3rd singular of gannio
gannĭo, īre, v. n., to yelp, bark.
- I Lit.: gannire cum sit proprie canum, Varro asinos rudere, canes gannire, pullos pipare dixit, Non. 450, 11: nictit canis in odorandis ferarum vestigiis leviter ganniens, Paul. ex Fest. s. v. nictit, p. 177 Müll.; cf. also ‡ gannitio.—Of foxes, Auct. Carm. Phil. 59; Hier. Vit. Hilar. med.—
- II Transf., of persons.
- A To snarl, growl, grumble (poet.): gannit odiosus omni totae familiae, Plaut. Fragm. ap. Varr. L. L. 7, § 103 Müll.: quid ille gannit? quid vult? Ter. Ad. 556; Cat. 83, 4; Afran. ap. Non. 450, 11; Juv. 6, 64.—
- B In gen., to talk loud, to gabble, chatter: sic nobis gannientibus, Ap. Met. 3, 20, 9.
gannio, īre = κνυζασθαι, kläffen, bäffen, I) eig., von kleinen Hunden, Varro fr. b. Non. 550, 10. Fest. 177 (a), 17: v. Füchsen, Suet. fr. 161. p. 250, 1 R. Anthol. Lat. 762, 59 (233, 59). Hieron. vit. Hilar. 7. – II) übtr., v. Menschen, a) im üblen Sinne = belfern, von Zänkischen, Ter. u.a.: ad aurem, Afran. com. fr. – b) im guten Sinne = schäkern, von einem Liebespaar, Apul. met. 3, 20.
See: gannire
gannĭō, (15) (sans parf.), īre, intr., ¶ 1 japper [en parl. de chiens] : Varr. d. Non. 450, 11, cf. Non. 450 || glapir [en parl. du renard] : Isid. Diff. 1, 607 || gazouiller, crier [en parl. des oiseaux] : Vulg. Is. 10, 14 ¶ 2 [fig.] grogner, criailler : Ter. Ad. 556 ; Varro L. 7, 103 ; Afran. d. Non. 450, 11 ; Juv. 6, 64 || folâtrer : Apul. M. 3, 20.
- 1. (v. honden) janken, keffen;
- 2. (v. mensen) snauwen, tieren.
gannĭo, is, īre, intr.: (detto di cani) gennire, gagnolare
● (di uccelli) cinguettare Vulg.
ganniō —, —, īre,
- to bark, snarl, growl: Quid ille gannit?T., Iu.