gannitus
gannītus, ūs, m. [gannio], a yelping or barking of dogs.
- I Lit., Lucr. 5, 1070.—
- II Transf.
- A Of sparrows, a chirping, twittering, Ap. Met. 6, 6, 10.—
- B Of persons, a snarling, grumbling: gannitibus lacessere, Mart. 5, 60, 21; a chattering, tattling, Ap. Met. 6, 27, 20; a whining, moaning: tristis Nerēidis morientis, Plin. 9, 5, 4, § 9.
gannītus, ūs, m. (gannio) = κνυζημός, I) das harmlose Gekläff der kleinen Hunde, Lucr. 5, 1068. – II) übtr.: a) von Menschen: α) im üblen Sinne = das Belfern eines Zänkischen, allatrare alqm usque et usque et gannitibus improbis lacessere, Mart. 5, 60, 2. – β) das Schäkern, laute Kosen mit einem Tiere, placiti gannitus, Apul. met. 6, 27 extr. – b) das Zwitschern der Sperlinge, constrepens, Apul. met. 6, 6. – c) das Gewinsel, Nerëidis morientis gannitus tristis, Plin. 9, 9: tremulis gannitibus aëra pulsat, Auson. epigr. 107, 4. p. 228 Schenkl.
magis ‥ quam si anserum ~um seu gallorum cantum audisse potuerit
gannītŭs, (16) ūs, m. (gannio), ¶ 1 jappement, gémissement des petits chiens : Lucr. 5, 1069 || [fig.] a) grognement : gannitibus lacessere Mart. 5, 60, 2, poursuivre qqn de ses criailleries ; b) caresse : Apul. M. 6, 27 ; c) lamentations : Plin. 9, 9 ¶ 2 gazouillement [des oiseaux] : Apul. M. 6, 6.
- 1. (Lucr.) gekef v. kleine honden;
- 2. (postklass.) (v. mensen) gesnauw;
- 3. (Apul.) gefluister.
gannītus, ūs, m.: (di cani), gagnolio Lucr
● (di uccelli), cinguettio Apul.