grammatice
Could not find grammaticen in Logeion dictionaries.
grammaticen Noun: feminine accusative singular of grammatice
grammătĭce, ës, v. 1. grammaticus, II. B.
grammătĭcē, adv., v. 1. grammaticus fin.
1. grammaticē, ēs, f., s. grammaticus.
2. grammaticē, Adv. (grammaticus), grammatisch, Quint. 1, 6, 27.
adverbium preteriti temporis participio futuri minus ~e copulasti
‘quod continetur’ magis dixisset ~e ‘qui continetur’
1 grammătĭcē, conformément aux règles de la grammaire : Quint. 1, 6, 27.
2 grammătĭcē, ēs, v. grammatica.