grani
grānī, ōrum, m. , natte (cheveux) : Isid. Orig. 19, 23, 7.
Comam discriminavit, id est, Granam fecit.
Isidorus lib. 19. Orig. cap. 23.Capillos inficitis, oculos fuligine relinitis, Levatis comulas Granulatim, fronte depicta, Malas medicatis quodam superducto rubore, etc.
GranosGothis potissimum adscribit :
Nonnullæ etiam gentes non solum in vestibus, sed et in corpore aliqua sibi propria, quasi insignia, vendicant, ut videmus Cirros Germanorum, Granos et Cinnabar Gothorum.Concilium Braccarense II. ann. 563. can. 11 :
Placuit, ut Lectores in Ecclesia habitu sæculari ornati non psallant, neque Granos gentili more demittant.Adde Concil. Toletan. IV. can. 41. ubi perperam Garsias Loaysa
Granosvestis genus esse putavit.
Evenit enim, inquit, frequenter, ut barbati et prolixos habentes Granos, dum poculum inter epulas sumunt, prius liquore pilos inficiant, quam ori liquorem infundant.Ita
Barbam non decurtent, nec rasoriis Grenones radant.Adde Statuta ejusdem Ord. ann. 1368. part. 3. cap. 2.
Antiqua consuetudo est, ut toties radantur Conversi et eorum Grenoneæ auferantur, sic appellamus barbam superiorem, quoties Monachi raduntur.
Genæ.
Si Granonem ictu percussa præciderit, 2. sol. componat.Ibidem in Addit. tit. 3. § 17 :
Si Granones præcisi fuerint, etc.
Dum tenet Othonem, barbam trahit atque Granonem, Guttur et ora premens, gravior feritate leone.
MouskesMS. de Philippo Augusto Rege Franc. :
Grans et biaus fu et drois et lons, S'ot un poi rousais ses Grenons.
Alibi, de Fele :Renars s'affronchie le Grenon, Si ne set que il puisse faire.
MS. :Sont les Grenons viex et chanus, Et les dens tranchans et menus.
Rursum :De mautalent a fronci le Grenon.
Vetus Poema vernaculum MS. de Inventione S. Crucis :La barbe ot longue et les Grenons mellez.
Chron. Bertr. Guesclini MS. :Cil qui n'avoit ne barbe ne Grenons.
JacobusEt Damp Ferrant de Castre, qui blanc ot le Grenon.
Milletde Destructione Trojæ :
J'ay long Grenon et grant barbe velue.
VaccesMS. in Ricardo I. Duce Normannorum :
Infra :Ni est mie Chevalier, encor est valeton, N'avoit encor en vis ne barbe ne Guernon.
:Un des Engleis qui ont veu Les Normans tout reis tondu, Cuida que tuit prevoires fussent, Et que Messes chanter peussent, Que tuit erent tondus et reis, Ne leur estoit Guernon remeis.
Idem :Là fu Hardre ô le Guernon fleuri.
Kilianus observatLà veissiez un estor commencier Tant cheval traire, et tant Guernon sachier.
Granonesbarbaræ appellari pilos felis sive eluri supra os inter nasum et supremum labium. Porro a
Gernonefficta vox
Unde versus :
Murilegus bene scit cujus Genorbada lambit.
Genorbadum, et
Gerinonuspro
Gernonus.
Genobardum. Gloss. Lat. Gall. :
Barbam viri præter Gernobada solum radere solent.Quibus hæc subjungit ex Cæsare lib. 5. de Bello Gallico :
Gallorum gens omni parte corporis abrasa, præter caput et labrum superius.Olla Patella :
Fasces, patellæ, postela, Gernobada, suræ.
Gernobadatosappellatos,
propter barbæ prolixitatem: quam vocem,
aux Guernons, vertit Duchesnius lib. 3. Hist. Guin. cap. 2. et lib. 4. cap. 4. quod etiam cognomen Ranulfo Cestrensi Comiti Joannes Bromptonus pag. 1013. Willelmo
de Percy, qui sub Willelmo Notho floruit, vetus Charta in Monastico Angl. tom. 1. pag. 73. et 74. tribuunt.
Graniet
barba, quasi
Grani barbæ: vel ex
Genaet
barba. Nam
Gena, inquit Will. Brito in Vocab.
a genos dicitur, quod est barba, quod inde incipiat gigni barba.