gruinus
gruīnus, a, um (grus), vom Kraniche, Kranich-, adeps, Marc. Emp. 18.
carne ~a, quam hactenus abhorruerant, ‥ vesci ceperunt
carnes ‥ gruine
ciconia ‥ crura longa habet, rostrum ~um, sed rubrum
grŭīnus, a, um (grus), de grue : M. Emp. 18.