harpa
harpa, ae, f., = ἅρπη (a sickle, transf.),
- a harp (late Lat.), Ven. Carm. 7, 8, 63.
harpa, ae, f., die Harfe, Ven. Fort. carm. 7, 8, 63.
aures et blandis demulget sepius arpis
sumpsit secum ‥ cytharam suam quam lingua paterna hearpam [v. l. harpam ] vocamus
harpa, æ, f. (ἅρπη), harpe [instrument de musique] : Fort. Carm. 7, 8, 63.
Idem in Præfat. Carm :Romanusque Lyra, plaudet tibi Barbarus Harpa Græcus Achilliaca, Chrotta Britanna canat.
Sola sæpe bombicans Barbaros leudos Harpa relidebat.De
Harpa, musico instrumento hoc Martiani Capellæ lib. 2. accipiendum censuit olim Josephus Scaliger :
Denique Arpis, bombisque perterrita tam intoleranda congressione virgo diffugit.Dantes in Paradiso cant. 14 :
Vossius lib. de Poëmatum cantu et viribus Rythmi pag. 118. illud fuisse instrumentum existimat, quo Bardi Gallorum olim uterentur Sacerdotes, quod lyræ non absimile fuisse testatur Diodorus Siculus. Vide Menagii et Octavii Ferrarii Origines Italicas.E come giga, e Arpa in tempra tesa Di molte corde fan dolce tintino, etc.
Herpe, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1405. ex Reg. 160. Chartoph. reg. ch. 62 :
Lesquelx deux compaignons portoient une Herpe, dont ilz s'esbatoient.
harpat, seu Citharam vel Harpam pulsat, Lyricus, citharœdus. Leges Angliorum et Werinorum tit. 5. § ult. :
Qui Harpatorem, qui cum circulo harpare potest, in manum percusserit, componat illum quarta parte majori compositione, quam alteri ejusdem conditionis homini, aurifices similiter.MS :
PhilippusCil violeur, et tuit cil Harpeor.
Mouskesin Henrico I. Rege Franc :
Robert Crespins entre el Palais, U on cantoit et sons et lais, Li uns une Harpe, li autre vijelle.
Armati securibus et Harpis.
Harpigeridicti. Papias :
Is enim præfato Riciardo fratri per eosdem pene dies per ignotum ruralem virum agresti Harpe nequiter interfecto successerat.Vox haud ignota. Ovid. Metam. lib. 5. et Lucan. lib. 9.
Falcem supinamvocat Juvenalis Sat. 8.
Harpa
A harp, with a curved back in the form of a sickle (ἅρπη, falx), like the annexed example, from an Egyptian painting. (See Venant. Carm. vii. 8. 63, in which passage it is expressly distinguished from the lyre, and as an instrument used by foreigners.)