hederatus
hĕdĕrātus (ĕd-), a, um, adj. [hedera],
- adorned or crowned with ivy: patina argentea, Gall. ap. Treb. Claud. 17 dub. (Peter, hederaceam): frons, Nemes. Ecl. 3, 18: pompae, Bacchic, Paul. Nol. Carm. 26, 278: Liber, Tert. Cor. Mil. 7.
hederātus, a, um (hedera), mit Efeu geschmückt, frons (Stirn), Calp. ecl. 10, 28: pompae, Festzüge des Bacchus, Paul. Nol. carm. 26, 278: Liber, Tert. de cor. mil. 7. – ➳ Treb. Poll. Claud. 17, 5 Peter hederaciam.
hĕdĕrātus, a, um, ceint de lierre : Nemes. Ecl. 3, 18.