inadibilis
ĭnădĭbĭlis, e, adj. [2. in-, 1. adeo],
- unapproachable, inaccessible: lacus vestigio inspectoris, Sid. Ep. 2, 2 med.: terra, Cassiod. Hist. Eccl. 11, 18.
in-adībilis, e (in u. adeo), unzugänglich (Ggstz. adibilis), tum ergo deus inadibilem terram (um Ravenna) adibilem reddidit, Cassiod. hist. eccl. 11, 18: quod sit deus inadibilis, Fortun. bei Augustin. c. Fortun. 1, 3: m. Dat., lacus vestigio inspectoris inadibilis est, Sidon. epist. 2, 2, 16.
domicilium ‥ impenetrabile et ~e erat pre densarum veprium ‥ quantitate
inădĭbĭlĭs, e, inaccessible : Sid. Ep. 2, 2 ; Cassiod. Hist. eccl. 11, 18.
Multa Inadibilia tentare in Scripturis, puerilis immatura docibilitas egit.