ischiacus
ischĭăcus, a, um, = ἰσχιακός,
- that has the gout in the hip. — Subst.: ischĭăci, ōrum, m., Cato R. R. 123; Gell. 4, 13, 1.
ischiacus, a, um (ἰσχιακός), mit Hüftweh behaftet, Plur. subst., ischiacī, ōrum, m., mit Hüftweh Behaftete, Cato r. r. 123 (Gell. 4, 13, 1 jetzt ischia).
ischĭăcus, (16) a, um, atteint de sciatique : Cato Agr. 123 || -ădĭcus, a, um, relatif à la sciatique : Plin. 26, 42 || -dĭcī, ōrum, m. , gens atteints de sciatique : Plin. 25, 169.