isosceles

īsoscĕles, is, adj., m., = ἰσοσκελής,

• having equal legs, isosceles, Aus. praef. ad Idyll. 13.

īsoscelēs, is, m. (ίσοσκελής), gleichschenkelig, Auson. praef. ad edyll. 13 (Schenkl p. 141, 1 griech.). Boëth. art. geom. p. 376, 3 u. 404, 10 Fr.

isosceles [LL < ἰσοσκελής] , having two equal sides, isosceles (also as sb.). linee tres que in triangulo cognoscuntur secundum quod ipsum, quia in illa tota continetur, in ysochele autem cognoscitur in parte vel secundum partem, quia ‥ partialiter continetur Bacon VII 96; ut sunt figura plana et triangulus, vel triangulus et ~es Kilwardby OS 109; omnis triangulus est figura, ~es est triangulus, ergo est figura Ib. 550; omnis isocheles rectilineus est triangulus rectilineus Wycl. Log. I 85.

īsoscĕlēs, is, m. (ἰσοσκελής), isocèle : Aus. Idyll. 13, Ep. præf. (p. 141, 28 Schenkl).