iugiter
jūgĭter, adv., v. 2. jugis fin.
iūgiter, Adv. (iugis), I) in einem fort, beständig, immerwährend, Apul. de mund. 30. Mamert. genethl. Maxim. 15, 3. Amm. 17, 13, 11. Veget mil. 4, 16. Hieron. epist. 46, 12. – II) sofort, sogleich, Auson. epist. 19, 10. p. 179 Schenkl.
See: jugiter