lacio
lăcĭo, ĕre, v. a. [v. laqueus],
- to entice, allure: lacit, in fraudem inducit. Inde est allicere et lacessere; inde lactat, illectat, delectat, oblectat, Paul. ex Fest. p. 117 Müll.; cf.: lacit, decipiendo inducit. Lax etenim fraus est, id. ib. p. 116.
lacio, ere, locken, Paul. ex Fest. 116, 15 u. 117, 9.
lăcĭō, ĕre, tr., attirer, faire tomber [dans un piège] : P. Fest. 116, 15 ; 117, 9.