libamen
libamen, a portion offered to the gods, first-fruits, libation
lībāmen, inis, n.: a libation; sacrifice, offering, 6.246. (lībō)
lībāmen, ĭnis, n. [libo],
- that which is poured out in offerings to the gods, a drinkoffering, libation (poet. for libamentum), Ov. F. 3, 733: pingui cumulat libamine flammam, Val. Fl. 1, 204: setas Ignibus imponit, libamina prima, the hairs offered as a beginning of the sacrifice, Verg. A. 6, 246.—So (eccl. Lat.) of the Mosaic drinkofferings: vinum libaminum bibere, Vulg. Deut. 32, 38; id. 1 Par. 29, 21.—
- B Transf., that which is thrown upon a funeral pile, an offering, Stat. Th. 6, 224.—
- II Trop., the first enjoyment of a thing: tu nova servatae capies: libamina famae, Ov. H. 4, 27.
lībāmen, inis, n. (libo), I) was beim Opfern den Göttern zu Ehren ausgegossen, ausgestreut od. geopfert wird, der Opferguß, das Opfer, Ov. fast. 3, 733. Val. Flacc. 1, 204: libamina prima, von den abgeschnittenen u. ins Feuer geworfenen Haaren, Verg. Aen. 6, 246: praedae libamina, die Erstlinge der Beute, Sil. 15, 264: libare alci libamina, Vulg. Ierem. 19, 13; 32, 29 u.a.: relinquat sacrificium et libamen Speise- u. Trankopfer) domino deo vestro, Vulg. Ioël 2, 14: übtr., v. dem, was beim Verbrennen einer Leiche mit in den Scheiterhaufen geworfen wird, Stat. Theb. 6, 224. – bildl., tu nova servatae carpes libamina famae, du wirst meiner Ehre zuerst Abbruch tun, Ov. her. 4, 27. – II) = libum (w. s.), Porphyr. Hor. ep. 1, 10, 10.
cum supra sancta ejus altaria ei in ~en ob sanctificationem illorum offerebantur reliquiarum [sic ]
corporis sacri et praetiosi sanguinis repleti ~ine
libamina consecrat aris
omnium offerencium ad tabernaculum Domini tuum est votiva ~ina suscipere
[Christe ] libamen et libacio / laudis et jubilacio
quarto senectus est veneranda quia est ~en penitentie; est enim ~en sacrificium, et libare idem est quod sacrificare, sicut dicit Hugo
sacerdotes cum comministris sacrorum inter sua ~ina mactantur
non ullius inebriantis liquoris aut alicujus delicati ~inis [v. l. liquaminis ] haustum ‥ gustavit
hujus ‥ fluenta ‥ animantibus ~ina propinant venenosa
lībāmĕn, (14) ĭnis, n. (libo), libation, offrande aux dieux : Virg. En. 6, 246 ; Val. Flacc. 1, 204 || [en gén.] Stat. Th. 6, 224 || [fig.] prémices : Ov. H. 4, 27.
- 1. (pleng)offer;
- 2. eersteling, eerste product; ➤ (metaf.) tu nova servatae carpes libamina famae (Ov.) jij zult de eerste vruchten v. mijn zorgvuldig gekoesterde reinheid plukken.
lībāmen inis, n
- libo, a portion offered to the gods, first-fruits, libation, O.: libamina prima, hairs offered in beginning a sacrifice, V.—Fig.: nova servatae libamina famae, i. e. the first delights, O.